Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

Καλή Ανάσταση, καλό Πάσχα.

Αποτέλεσμα εικόνας για πασχαλινες καρτες                                      Τις ευχές μας για 
καλό Πάσχα και να περάσετε όμορφα αυτές τις άγιες ημέρες!

Σάββατο, 17 Μαρτίου 2018

Συγκοινωνία με ορεινές και απομακρυσμένες Τοπικές Κοινότητες στο Δήμο Καλαμάτας

Από το δήμαρχο Π. Νίκα και τον πρόεδρο του Υπεραστικού ΚΤΕΛ Νομού Μεσσηνίας, Νικήτα Μπούρα, υπεγράφη σύμβαση για εξακολούθηση της παροχής συγκοινωνιακού έργου προς κατοίκους ορεινών και απομακρυσμένων Τοπικών Κοινοτήτων.
Η σύμβαση είναι ύψους 22.394,40 ευρώ με το ΦΠΑ.
Ο Δήμος Καλαμάτας, ένας από τους ελάχιστους πανελλαδικά, εξακολουθεί να υποστηρίζει εμπράκτως την εκτέλεση εβδομαδιαίως αριθμού δρομολογίων, προς και από ορισμένες Κοινότητες και συγκεκριμένα: 2 δρομολογίων την εβδομάδα στη διαδρομή Καλαμάτα - Αρφαρά - Άγριλος - Βελανιδιά Σταματινού - Βρομόβρυση, 4 δρομολογίων εβδομαδιαίως στη διαδρομή Καλαμάτα - Ελαιοχώρι και 8 δρομολογίων ανά εβδομάδα στη διαδρομή Καλαμάτα - Βέργα.
Θα ακολουθήσει άλλη προγραμματική σύμβαση με το Αστικό ΚΤΕΛ για την ενίσχυση της γραμμής 4 Κορδίας - Πανεπιστήμιο         Πηγή: Θάρρος 

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2018

Θρίλερ με τις αντικειμενικές στη Μεσσηνία λόγω των στρεβλώσεων

Αποτέλεσμα εικόνας για βρομοβρυσηΟλιγοήμερη παράταση στην προθεσμία υποβολής των εισηγήσεων των εκτιμητών ακινήτων για τις νέες τιμές ζώνης προσανατολίζεται να δώσει το υπουργείο Οικονομικών. Η προθεσμία λήγει σήμερα και οι εκτιμητές ακινήτων έχουν ήδη ζητήσει να παραταθεί, προκειμένου ολοκληρώσουν τις εισηγήσεις τους.
Σημειώνεται ότι 250 εκτιμητές ακινήτων έχουν αναλάβει να εισηγηθούν στο υπουργείο Οικονομικών τις νέες αντικειμενικές τιμές των ακινήτων που θα ισχύσουν σε όλη την Ελλάδα. Μετά την υποβολή των εισηγήσεών τους και αφού εξετασθούν από δευτεροβάθμια επιτροπή, η ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών θα λάβει τις αποφάσεις της για τις νέες τιμές ζώνης
Ένα σημαντικό στοιχείο που επισημαίνουν οι εκτιμητές είναι οι μεγάλες ανισότητες που εξακολουθούν να καταγράφονται στις τιμές ζώνης, όπως ήταν ορισμένες τα τελευταία χρόνια.
Όπως τονίζουν, περιοχές που δεν είχαν κανένα τουριστικό ενδιαφέρον, π.χ. χωριά σε ορεινούς όγκους και σε μεγάλο υψόμετρο, που είναι και δύσκολα προσβάσιμες και χωρίς ιδιαίτερες υποδομές, εμφανίζονταν να έχουν την ίδια τιμή ζώνης (π.χ. 600 ευρώ/τ.μ.) με άλλα παραθαλάσσια σημεία της ηπειρωτικής Ελλάδας, που είναι σαφώς εμπορικότερα και με καλύτερες υποδομές. Κάτι τέτοιο ισχύει και σε πολλές περιοχές της Μεσσηνίας.
 
Οι στρεβλώσεις στις τιμές ζώνης ακινήτων στη Μεσσηνία
Οι ζώνες, όπως έχουν διαμορφωθεί με προηγούμενες υπουργικές αποφάσεις, θα πρέπει να αλλάξουν, όπως και η τιμή ανά τετραγωνικό μέτρο ακινήτου, ανάλογα με την περιοχή. Είναι λάθος το υπουργείο Οικονομικών προχωρήσει σε οριζόντιες μειώσεις αντικειμενικών αξιών χωρίς να εξετάζει τα χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής, όπως γινόταν σε προηγούμενες αναπροσαρμογές αντικειμενικών αξιών.
Η οριζόντια μείωση, με το σύστημα που ισχύει μέχρι σήμερα, δεν επουλώνει τις σοβαρές αδικίες που πλήττουν αδικαιολόγητα πολλές περιοχές της Μεσσηνίας και οι οποίες προήλθαν από απόφαση του υπουργείου Οικονομικών το Δεκέμβριο του 2010.
Με αυτήν προβλεπόταν η ένταξη στο σύστημα εφαρμογής αντικειμενικών αξιών όλων των ορεινών και ημιορεινών περιοχών της Μεσσηνίας (και της χώρας γενικότερα) και, μάλιστα, ορίζοντας ως ελάχιστη τιμή πανελληνίως τα 600 ευρώ, αφήνοντας όμως τις περιοχές που μέχρι τότε είχαν εισαχθεί στο σύστημα αντικειμενικών αξιών άθικτες.
Αυτό οδηγεί και στη στρέβλωση που παρατηρείται, με περιοχές στα ορεινά της Μεσσηνίας να έχουν τιμές ίσες ή ακόμη και μεγαλύτερες από τις περιοχές-φιλέτα.
Οι τιμές ζώνης, για παράδειγμα, στο Δήμο Μεσσήνης καθορίσθηκαν για όλες τις κοινότητες στην τιμή των 600 ευρώ, πλην Νέας Κορώνης 1.000 ευρώ, Αρχαίας Μεσσήνης 700 ευρώ, οικισμού Αβραμιού 700 ευρώ, Τοπικών Κοινοτήτων Ανάληψης και Βελίκας 900 ευρώ, ενώ στο Δήμο Καλαμάτας, Τοπική Κοινότητα Πολιανής με τιμή ζώνης 600 ευρώ, Βρομόβρυσης με τιμή 600 ευρώ, Βελανιδιάς με τιμή ζώνης 600 ευρώ.
Αποτέλεσμα αυτών είναι οι καθορισθείσες τιμές για την περιοχή να είναι αρκετά υψηλότερες από άλλες πιο πλεονεκτικές λόγω θέσης περιοχές της Μεσσηνίας. Συγκεκριμένα, ισχύουν οι παρακάτω τιμές: Αλμυρός Καλαμάτας 800 ευρώ, Κάτω Βέργα 600 ευρώ, Μικρά Μαντίνεια από 650 - 800 ευρώ (εποχικά παραθαλάσσια προάστια της Καλαμάτας) και Φοινικούντα 500 - 700 ευρώ (τουριστικό παραθαλάσσιο θέρετρο).

© Θάρρος  Του Αντώνη Πετρόγιαννη

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2018

Αρφαρά..κλοπές...

Τους… ρήμαξαν στις κλοπές – Καθημερινό… φαινόμενο και… κραυγή αγωνίας


Με μια επιστολή προς τον Υπουργό Δημοσίας Τάξης οι κάτοικοι στην ευρύτερη περιοχή των Αρφαρών θέτουν το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν με τα αυξημένα και αλλεπάλληλα κρούσματα κλοπών. Μάλιστα, σημειώνουν πως τα περιστατικά έχουν ξεπεράσει κάθε… όριο και ζητούν να ληφθούν άμεσα μέτρα, καθώς η καθημερινότητά τους έχει πλέον αλλάξει προς το χειρότερο

Πέμπτη, 25 Ιανουαρίου 2018

Εκταφή και ταυτοποίηση Ελλήνων πεσόντων στην Αλβανία – Μεταξύ αυτών και 423 Μεσσήνιοι

Ανακοίνωση για την έναρξη διαδικασίας αναζήτησης, εκταφής, ταυτοποίησης και ταφής οστών Ελλήνων πεσόντων στην Αλβανία εξέδωσε το υπουργείο Εξωτερικών, κάνοντας λόγο για ένα «σημαντικό βήμα για να αναπαυθούν επιτέλους οι ψυχές των Ελλήνων στρατιωτών του Ελληνο-ιταλικού πολέμου του 1940-41. Των τελευταίων άταφων πεσόντων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου».
Παράλληλα, το ΥΠΕΞ χαιρετίζει την ανταπόκριση της αλβανικής κυβέρνησης στο ιστορικά δίκαιο αυτό αίτημα, που αποδεικνύει ότι «ο διάλογος και η συνεργασία μπορούν να οδηγήσουν στην επίλυση διαφορών και τη δημιουργία θετικών προοπτικών για τις σχέσεις μεταξύ των χωρών της περιοχής μας».
Μεσσήνιοι 
Σε εκδήλωση που είχε πραγματοποιηθεί στην Καλαμάτα, ο δήμαρχος Παναγιώτης Νίκας είχε σχολιάσει: «Είναι η δεύτερη εκδήλωση που διοργανώνεται στην Καλαμάτα με αυτό το περιεχόμενο. Πριν από 78 χρόνια έφυγαν από εδώ χιλιάδες παιδιά, 25 έως 30 ετών και 423 άνθρωποι δικοί μας έδωσαν τη ζωή τους εναντίον των Ιταλών στη Βόρειο Ήπειρο και για πολλούς λόγους έχουν μείνει άταφοι πολλοί».
Ο Π. Νίκας είχε αναφερθεί ακόμη στην ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου να ανεγερθεί στην πόλη της Καλαμάτας παμμεσσηνιακό μνημείο τιμής και ευγνωμοσύνης, για τους χιλιάδες νεκρούς στους εθνικούς αγώνες από την Παλιγγενεσία του 1821 και μετέπειτα.
Α.Π.
ΦΟΝΕΥΘΕΝΤΕΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ-ΥΠΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ-ΟΠΛΙΤΕΣ ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 1940-1941
Αναγνωστόπουλος Ευάγγελος του Σωτηρίου (τόπος γέννησης: Κυπαρισσία)
Αναστασόπουλος Ιωάννης του Ηλία (Πιλαλίστρα)
Ηλιάδης Αριστομένης του Σπυρίδωνος (Οιχαλία)
Κατσιάρας Γεώργιος του Νικολάου (Πετράλωνα Μεσσηνίας)
Κοντόπουλος Σταύρος του Θεοδώρου (Κυπαρισσία)
Κούκης Παναγιώτης του Γρηγορίου (Ψάρι Μεσσηνίας)
Κουρκουτάς Κωνσταντίνος του Γεωργίου (Καλαμάτα)
Κωνσταντόπουλος Θεόδωρος του Αναστασίου (Μελιγαλά)
Κωτσόβολος Νικήτας του Παντελή (Κυπαρισσία)
Μπαλτάς Κωνσταντίνος του Γεωργίου (Δεσύλλα Μεσσηνίας)
Μπολονιώτης Διονύσιος του Χαραλάμπους(Φιλιατρά)
Μπουγάς Παναγιώτης του Γεωργίου (Φιλιατρά)
Μπουλούκος Γεώργιος του Αριστοδήμου (Καλαμάτα)
Μπούφης Παναγιώτης ή Πάικος του Αθανασίου (Δαφνούλα Μεσσηνίας)
Παπαγιαννόπουλος ή Παπαγιάννης Γεώργιος του Κωνσταντίνου (Στρέφι)
Παπαδημητρόπουλος Ιωάννης του Δημητρίου (Δροσοπηγή Μεσσηνίας)
Παπαδόπουλος Αναστάσιος του Ιωάννη (Φιλιατρά)
Παπαχρηστοφίλου Αναστάσιος του Ιωάννη (Γαργαλιάνοι)
Πετρόπουλος Θεόδωρος του Παναγιώτη (Καρβέλι)
Σαρής Νικόλαος του Παναγιώτη (Χανδρινού)
Σμύρνης Μενέλαος του Δημητρίου (Κοπάνιτσα Τριφυλίας)
Σχινάς Κανέλλος του Γεωργίου (Βρωμόβρυση Εύας)
Τσαμαδός Δημήτριος ή Τάκης του Χρήστου (Διαβολίτσι)
Χρυσοβέργης Γεώργιος του Μιχαήλ (Άρις)
Μιχαλακέας Γεώργιος του Βασιλείου (Καλαμάτα)
ΦΟΝΕΥΘΕΝΤΕΣ ΟΠΛΙΤΕΣ ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 1940-1941
Αβιζιώτης Γεώργιος του Ιωάννη (Αριστοδήμειο)
Αγγελής Παναγιώτης του Χρήστου (Γιαννιτσά Καλαμάτας)
Αγγελόπουλος Κωνσταντίνος του Θεοδώρου (Καλαμάτα)
Αγγελόπουλος Νικόλαος του Παναγιώτη (Χρυσοκελαριά)
Αθανασόπουλος Βασίλειος του Παναγιώτη (Νέδουσα)
Αθανασόπουλος Μάρκος του Βασιλείου (Μαθία Πυλίας)
Αθανασόπουλος Παναγιώτης του Ευάγγελου (Βούταινα)
Αλεβιζάκης Αλέξανδρος του Σπυρίδωνος (Χατζή Πυλίας)
Αλεβίζος ή Αλεβιζόπουλος Αθανάσιος του Γεωργίου (Χατζή Πυλίας)
Αλεβίζος Κωνσταντίνος του Παναγιώτη (Διαβολίτσι)
Αλεβίζος Νικόλαος του Γεωργίου (Διαβολίτσι)
Αλεξανδρόπουλος Γρηγόριος του Δημητρίου (Φιλιατρά)
Αλεξόπουλος Άγγελος του Πέτρου (Καλαμάτα)
Αλεξόπουλος Κωνσταντίνος του Παναγιώτη (Καλαμάτα)
Αλεξόπουλος Φώτιος του Βασιλείου (Διαβολίτσι)
Αλιφέρης Παναγιώτης του Ηλία (Άγιο Φλώρο)
Αλοίμονος Δημήτριος του Ιωάννη (Μικρά Μαντινεία)
Αναγνωστόπουλος Αντώνιος του Αναστασίου (Γαργαλιάνοι)
Αναγνωστόπουλος Γεώργιος του Ιωάννη (Χαλβάτσιο)
Ανδρεόπουλος Ιωάννης του Γεωργίου (Πλατύ)
Ανδριανόπουλος Κωνσταντίνος του Ιωάννη (Ρευματιά)
Αντωναρόπουλος Παναγιώτης του Ιωάννη, (Καλαμάτα)
Αντωνόπουλος Αναστάσιος του Πέτρου (Τριπύλα)
Αντωνόπουλος ή Πέτροβας Ιωάννης του Γεωργίου (Κάτω Μέλπεια)
Αντωνόπουλος Παναγιώτης του Δημητρίου (Ράχες Μεσσηνίας)
Αποστολόπουλος Γεώργιος του Πέτρου (Πιλαλίστρα)
Αποστολόπουλος Δημήτριος του Αποστόλου (Αγριλιά)
Αραπάκης Κοσμάς του Γεωργίου (Καλαμάτα)
Αργυράκης Δημήτριος του Σταμάτη (Θουρία)
Αργυράκης Κωνσταντίνος του Βασιλείου (Αιθαία)
Αργυρόπουλος Αναστάσιος του Γεωργίου (Πολίχνη)
Αργυρόπουλος Γεώργιος του Χαραλάμπους (Μαγγανιακό)
Αργυρόπουλος Σπυρίδων του Δημητρίου (Μαγγανιακό)
Ασημάκης Αθανάσιος του Νικολάου (Άγιο Βλάσιο Πυλίας)
Ασημακόπουλος Παναγιώτης του Γεωργίου (Αλφειούσα Μεσσηνίας)
Ασημάκος Γεώργιος του Σωτηρίου (Καλαμάτα)
Αυγουλέας Χαράλαμπος του Μιχαήλ (Μεσσήνη)
Βαρβαρρήγος Παναγιώτης του Γεωργίου (Φιλιατρά)
Βασιλάκης Κωνσταντίνος του Κωνσταντίνου (Βρομόβρυση)
Βασιλειάδης Νικόλαος του Ιωάννη (Καλαμάτα)
Βασιλόπουλος Γεώργιος του Ιωάννη (Σιδηρόκαστρο Τριφυλίας)
Βασιλόπουλος Παναγιώτης του Δημητρίου (Γαργαλιάνοι)
Βασιλόπουλος Σπυρίδων του Γεωργίου (Χρυσοκελαριά)
Βελετάκος Δημήτριος του Ιωάννη (Καλαμάτα)
Βηταντζάκης Μιχαήλ του Σπυρίδωνος (Καλαμάτα)
Βιγκόπουλος ή Βίγκος Βασίλειος του Νικόλαου (Βαλύρα)
Βίγκος Χρήστος του Στυλιανού (Βαλύρα)
Βλαχοδημητρόπουλος Ηλίας του Ιωάννη (Σουληνάρι)
Βοτάκης Βασίλειος του Παναγιώτη (Καλαμάτα)
Βουρνάς Θεόδωρος του Ιωάννη (Δασοχώρι)
Βρεττός Νικόλαος του Διονυσίου (Γαργαλιάνοι)
Βρυώνης ή Μπουρλάκος Διονύσιος του Θεοδώρου (Κυπαρισσία)
Γαϊτάνης Γεώργιος του Μιχαήλ (Ανδρούσα)
Γαλανόπουλος Αθανάσιος του Γεωργίου (Χαροκοπιό)
Γαλανόττουλος Κωνσταντίνος του Αθανασίου (Μάλτα Μεσσήνης)
Γάτσης Χρήστος του Θεοδώρου (Κατσαρού)
Γεωργακόπουλος Χρήστος του Γεωργίου (Λυκουδέσι)
Γεωργικός Σταύρος του Κωνσταντίνου (Καλαμάτα)
Γεωργόπουλος Άγγελος του Αναστασίου
Γεωργόπουλος Παναγιώτης του Ηλία (Σακινάδα)
Γιαννακόπουλος Αριστείδης του Γεωργίου (Δροσοπηγή Τριφυλίας)
Γιαννακόπουλος Διονύσιος του Κωνσταντίνου (Χρυσοκελαριά)
Γιαννακόπουλος Νικόλαος του Ιωάννη (Δώριο)
Γιαννακόπουλος Φώτιος του Θεοδώρου (Λαχανάδα)
Γιαννακόπουλος Χαρίλαος του Αντωνίου (Κάμπος Μεσσηνίας)
Γιαννέλης Δημήτριος του Δημοσθένη (Μπάλα Μεσσήνης)
Γιαννιτσάκης Γεώργιος του Γρηγορίου (Δροσοπηγή)
Γιαννόπουλος Αργύριος του Βασιλείου (Μεσσήνη)
Γιαννόπουλος ή Μαρίνης Ηλίας του Γεωργίου (Μυρσινοχώρι)
Γιαννόπουλος Ιωάννης του Αναστασίου (Δάρα)
Γκαμούρας Πέτρος του Ανάστου (Άγιο Σώστη Μεσσηνίας)
Γκαργκούλας Αθανάσιος του Νικολάου (Κουτήφαρη)
Γκιούλος Χρήστος του Νικολάου (Ρωμύριο)
Γκότσης ή Γκοτσόπουλος Νικόλαος του Λεωνίδα (Καλό Νερό)
Γκότσης Παναγιώτης του Γεωργίου (Χαλβάτσιο)
Γκούζος Κωνσταντίνος του Νικολάου (Πηγάδια)
Γιάλτας Ιωάννης του Αναστασίου (Χώρα Τριφυλίας)
Γούργαρης Φώτιος του Αλεξάνδρου (Μάλθη) Μεσσηνίας
Γραμμένος Χρήστος του Πέτρου (Άνω Μέλπεια)
Γυφτάκης Λάμπρος του Σπυρίδωνος (Καλαμάτα)
Γυφτάκης Νικόλαος του Θεοχάρη (Μερόπη)
Δαβίλας Παναγιώτης του Νικολάου (Κεφαλινού)
Δαζέας Παναγιώτης του Βασιλείου (Καλαμάτα)
Δανιγκέλης Ηλίας του Θεμιστοκλή (Καλαμάτα)
Δημέας Κωνσταντίνος του Ιωάννη (Πλατύ)
Δημητρακόπουλος Παύλος του Ιωάννη (Αετοφωλιά)
Δημητρόπουλος Θεόδωρος του Ιωάννη (Γαργαλιάνοι)
Δημόπουλος Θεοφάνης του Γεωργίου (Μαγγανιακό)
Δημόπουλος Κωνσταντίνος του Δημοσθένη (Καλλιρρόη)
Δημόπουλος Κωνσταντίνος του Παντελή (Καλαμάτα)
Δημόπουλος Νικόλαος του Αντωνίου (Αχλαδοχώριο)
Δημόπουλος Παναγιώτης του Ηλία (Πέρα Καλαμών)
Δημόπουλος Παναγιώτης του Ιωάννη (Καλαμάτα)
Διαγούπης Αριστείδης του Δημητρίου (Στάσιμο)
Διακουμογιαννόπουλος Θεόδωρος του Γεωργίου (Κυνηγού)
Διαμαντέας Παναγιώτης του Σωτηρίου (Λιασίνοβα Μεσσηνίας)
Διαμαντόπουλος Γεώργιος του Ιωάννη (Σκάλα Μεσσηνίας)
Διονυσόπουλος ή Πλατύς Ανδρέας του Ευσταθίου (Κυπαρισσία)
Διονυσόπουλος Κωνσταντίνος του Μήτρου (Κούβελα)
Διονυσόπουλος Παντελής του Παύλου (Τρίκορφο)
Δουρδούνης Δημήτριος του Τρύφωνα (Μάνεσι)
Δραγώνας Ξενοφών του Αντωνίου (Κυπαρισσία)
Δρακόπουλος Ηλίας του Παναγιώτη (Μαυρομάτι)
Δρούλιας Απόστολος του Παναγιώτη (Κατσαρού)
Έξαρχος Νικόλαος του Δημητρίου (Κορώνη)
Εξηνταβελόνης Δημήτριος του Παναγιώτη (Άγριλος)
Ζαβολέας Παναγιώτης του Ιωάννη (Σελίνιτσα)
Ζαχαρόπουλος Χαράλαμπος του Παναγιώτη (Σιδηρόκαστρο Τριφυλίας)
Ζέρβας Θεόδωρος του Σπυρίδωνος (Πεταλίδι)
Ζόμπολας Νικόλαος του Παναγιώτη (Πύλο)
Ηλιόπουλος Δημήτριος του Παναγιώτη (Χαλκιά Τριφυλίας)
Ηλιόπουλος Ηλίας του Παναγιώτη (Ραπτόπουλο)
Ηλιόπουλος Παναγιώτης του Γεωργίου (Βαλύρα)
Ηλιόπουλος Πέτρος του Θεοδώρου (Στενωσιά)
Ηλιόπουλος ή Ξυνός Σταύρος του Παναγιώτη (Μερόπη)
Θεοδωρακόπουλος Βασίλειος του Θεοδώρου (Αχιλιούσα Μεσσηνίας)
Θεοδωρακόπουλος Δημήτριος του Κωνσταντίνου ή Φωτίου (Μανιάκι)
Θεοδωρόπουλος Γεώργιος του Ιωάννη (Πιλαλίστρα)
Ιωαννίδης Ευάγγελος του Ιωάννη (Κυπαρισσία)
Κακαβάς Γεώργιος του Αναστασίου (Φιλιατρά)
Κακαβάς Κωνσταντίνος του Ευσταθίου (Πιπερίτσα)
Κακαβάς Φώτιος του Ιωάννη (Πιπερίτσα)
Κακούτης Ηλίας του Σπυρίδωνος (Μάλθη)
Καλαμαριάς Γεώργιος του Ιωάννη,(Φιλιατρά)
Καλλιδώνης ή Τάγαρης Παναγιώτης του Γεωργίου (Κοπανάκι)
Καμπούκος Μιχαήλ του Κωνσταντίνου (Αετός)
Καναβάρος Παναγιώτης του Νικολάου (Καλαμάτα)
Κανακάρης Αλέξανδρος του Κωνσταντίνου (Χρυσοπηγή Τριφυλίας)
Κανελλόπουλος Γεώργιος του Παναγιώτη (Βρύσες)
Κανελλόπουλος Δημήτριος του Αναστασίου (Σπηλιά)
Κανονιέρης Φωκίων του Ιωάννη (Γαργαλιάνοι)
Κάπελας Νικόλαος του Περικλή (Καλαμάτα)
Καπετανάκης Παναγιώτης του Γεωργίου (Αρτεμισία)
Κάππος Ιωάννης του Παναγιώτη (Πύργος Τριφυλίας)
Καρβέλης Φώτιος του Βασιλείου (Καρβέλι)
Κατσιώλης Αγγελής του Δημητρίου (Άνω Μέλπεια)
Κατσούλας Αντώνιος του Βασιλείου (Παπαφλέσσα Πυλίας)
Κατσούλιας Κωνσταντίνος του Αθανασίου (Βασιλίτσι)
Κάψιας Ευάγγελος του Παναγιώτη (Ρέψακο Μεσσηνίας)
Κιούσης Κωνσταντίνος του Ιωάννη (Φανάρι Μεσσηνίας)
Κλεφτόγιαννης Παναγιώτης του Βασιλείου (Ζερμπίσια)
Κοκοράκης Δημήτριος του Ιωάννη (Μαραθόπολη)
Κόλλιας Κωνσταντίνος του Γεωργίου (Ψάρι)
Κομποχόλης Δημήτριος του Παναγιώτη (Δεσύλλα)
Κοντογόνης Σταύρος του Ιωάννη (Καλλιθέα Μεσσηνίας)
Κοντόλαιμος Αθανάσιος του Βασιλείου (Ανθεια)
Κοντόπουλος Βασίλειος του Εμμανουήλ (Δεσύλλα)
Κόντος Νικόλαος του Γρηγορίου (Νεοχώρι)
Κουντουλέας Αναστάσιος του Γεωργίου (Μικρά Μαντινεία)
Κόρδος Παναγιώτης του Γεωργίου (Μαθία)
Κορμπογιαννόπουλος Βασίλειος του Βασιλείου (Μάλτα Αβίας)
Κοσιώρης Φώτιος του Ανδρέα (Ηλέκτρα)
Κοσμάς Αναστάσιος του Παναγιώτη (Κοπανάκι)
Κοτσίρης Βασίλειος του Ιωάννη (Καμάρια Ευαγγελισμού)
Κοτσίρης Σταύρος του Γεωργίου (Ευαγγελισμός)
Κοτσόβολος Κωνσταντίνος του Θεοδώρου (Κυπαρισσία)
Κουβελάκης Χαράλαμπος του Ιωάννη (Μαυρομάτι)
Κουβέλας Ευστάθιος του Ευστρατίου (Αλτομιρά)
Κούκης Κωνσταντίνος του Χαραλάμπους (Βασιλικό)
Κουκούλας Αθανάσιος του Αντωνίου (Δεσύλλα)
Κουλουμπέρης Κυριάκος του Σπυρίδωνος (Πύργο Καλαμών)
Κουλουφέκης Επαμεινώνδας του Αλεξάνδρου (Κάμπο Μεσσηνίας)
Κουμουνδούρος Παναγιώτης του Νικολάου (Πηγάδια)
Κουμούτσος Κωνσταντίνος του Γεωργίου (Αμφεία)
Κουπαδέλης Αλέξανδρος του Γεωργίου (Καλαμάτα)
Κουρμπίτης Σωτήριος του Κωνσταντίνου (Πεύκα Μεσσηνίας)
Κουρούσης Θεόδωρος του Παναγιώτη (Μεσοπόταμος)
Κούτσικος Παναγιώτης του Δημητρίου (Καλαμάτα)
Κουτσουμπός Γεώργιος του Φωτίου (Πετράλωνα Μεσσηνίας)
Κρεμμύδας Σπυρίδων του Γεωργίου (Καλαμάτα)
Κριαράκης Παναγιώτης του Κωνσταντίνος (Γλυκορίζι)
Κριεκούκιας Παναγιώτης του Αντωνίου (Μαραθούπολη)
Κράμπας Γεώργιος του Ανδρέα (Κυνηγού)
Κυριαζάκος Ηλίας του Μιχαήλ (Μεθώνη)
Κυριακόπουλος Βασίλειος του Γεωργίου (Αριστομένης)
Κωνσταντακόπουλος Φώτιος του Γεωργίου (Νησί)
Κωνσταντόπουλος Αντώνιος του Ιωάννη (Μουσταφάμπασι)
Κωνσταντόπουλος Θεόδωρος του Γεωργίου
(Φαλάνθη)
Κωνσταντόπουλος Παντελής του Στυλιανού (Χρυσοκελαριά)
Κωνσταντούλας Ιωάννης του Κωνσταντίνου (Κυπαρισσία)
Κωστόπουλος Θεόδωρος του Κωνσταντίνου (Γαργαλιάνοι)
Κωστόπουλος Παρασκευάς του Νικολάου (Σκληρό Τριφυλίας)
Κωτσάκης ή Τσαγκάρης Απόστολος (Φιλιατρά)
Κωτσάκης Κοσμάς του Ιωάννη (Κατσίμπαλη Τριφυλίας)
Κωτσόπουλος Δημήτριος του Αντωνίου (Μαγούλα)
Λαμπρακόπουλος Χρήστος του Κωνσταντίνου, (Διαβολίτσι)
Λαμπρόπουλος Χρήστος του Γεωργίου (Πύργος Τριφυλίας)
Λαχανάς Βασίλειος του Στεφάνου (Νεοχώρι)
Λαχανάς Γεώργιος του Στεφάνου (Νεοχώρι)
Λεβέντης Αλέξανδρος του Ιωάννη (Μελιγαλά)
Λιάκος Παναγιώτης του Ιωάννη (Γιαννίτσα Μεσσηνίας)
Λιανός Δημήτριος του Χρήστου (Ανεμοχωράκι Μεσσηνίας)
Λιαράκος Ηλίας του Κωνσταντίνου (Λογγά)
Λυριτζής Παναγιώτης του Γεωργίου (Πλάτανος Ικλαίνης)
Μαγκάφας Λεωνίδας του Παναγιώτη (Άνω Μέλπεια)
Μαγκάφας Νικόλαος του Δημητρίου (Άνω Μέλπεια)
Μάλαμας Αργύριος του Γεωργίου (Καλαμάτα)
Μαμαλούκας Γεώργιος του Πέτρου (Καλαμάτα)
Μανιάτης Αναστάσιος του Χρήστου (Κυπαρισσία)
Μαντάς Αναστάσιος του Κωνσταντίνου (Κόκλα)
Μαντέλος Αλέξανδρος του Κωνσταντίνου (Διαβολίτσι)
Μαντζουνέας Ιωάννης του Νικολάου (Σελίνιτσα)
Μαντζώρος Ηλίας του Ιωάννη (Κυπαρισσία)
Μαραγκουδάκης Σταύρος του Στυλιανού (Παραλία Καλαμών)
Μαραμπέας Πέτρος του Ιωάννη (Νεοχώρι)
Μαρίνης Παναγιώτης του Νικολάου (Μουζάκι)
Μαρινονναστασάκης Γεώργιος του Φωτίου (Μεθώνη)
Μαρκάκης Νικόλαος του Κωνσταντίνου (Νέα Κορώνη)
Μαρκόπουλος Γεώργιος του Κωνσταντίνου (Πεταλίδι)
Μαρκόπουλος Δημήτριος του Ματθαίου (Γαργαλιάνοι)
Μαρκόπουλος Ευθύμιος του Γεωργίου (Σελό Αετού)
Μαρκόπουλος Κωνσταντίνος του Δημητρίου (Βούταινα)
Μαρμαράς Άγγελος του Δημητρίου (Στενύκλαρο)
Μαυριτσάκης Νικόλαος του Κωνσταντίνου (Λαχανάδα)
Μαυρομάτης Λάζαρος του Βασιλείου (Καλαμάτα)
Μεγαλόπουλος Λεωνίδας του Νικολάου (Μάντζαρι)
Μελέας Κυριακούλης του Ιωάννη (Τραχήλα- Λεύκτρου)
Μικέλης Ευάγγελος του Νικολάου (Καλαμάτα)
Μιχαηλίδης Ανδρέας του Νικολάου (Καλαμάτα)
Μιχαλακόπουλος Αντώνιος του Κανέλλου (Σκληρό Μεσσηνίας)
Μιχαλακόπουλος Βασίλειος του Αναστασίου (Πέτρα Μεσσηνίας)
Μιχαλόπουλος Σωτήριος του Ιωάννη (Καλαμάτα)
Μουρδουκούτας Θεόδωρος του Γεωργίου (Υάμεια)
Μούτσιος Κωνσταντίνος του Δημητρίου (Αγριλόβουνο)
Μπακάκης Παναγιώτης του Κωνσταντίνου (Πεδευμένο Μεσσηνίας)
Μπάκας Νικόλαος του Αναστασίου (Βούταινα)
Μπάκας Παναγιώτης του Νικολάου (Πηγάδια)
Μπακόπουλος Νικόλαος του Δημητρίου (Χρυσοχώρι)
Μπαλίκης Παναγιώτης του Βασιλείου (Νέδουσα)
Μπάμπαλης Γρηγόριος του Αλεξάνδρου (Γατζούνι)
Μπάρδης Παναγιώτης του Βασιλείου (Άγιος Φλώρος)
Μπαρδόπουλος Ιωάννης του Περικλέους (Μερόπη)
Μπαρδουνιώτης Διονύσιος του Δημητρίου (Καλαμάτα)
Μπάκουρας Παναγιώτης του Αναστασίου (Κάτω Μέλπεια)
Μπαρτσακούλιας Νικόλαος του Γεωργίου (Καλαμάτα)
Μπεκιάρης Ιωάννης του Κωνσταντίνου (Βελανιδιά)
Μπελογιαννέας Κωνσταντίνος του Χρήστου (Τσέρια)
Μπελογιάννης Αθανάσιος του Κωνσταντίνου (Πήδημα)
Μπελογιάννης Στυλιανός του Γεωργίου (Μαγούλα)
Μπερδέσης Βασίλειος του Δήμου (Καλαμάτα)
Μπερδήμας Αχιλλεύς του Γεωργίου (Καλλιρρόη)
Μπίζος Βασίλειος του Παναγιώτη, (Βασιλίτσι)
Μπισχινιώτης Θεόδωρος του Γεωργίου (Αγαλιανή)
Μπογέας Γεώργιος του Σταματίου (Καλαμάτα)
Μποζινάκης Κωνσταντίνος του Αντωνίου (Σκληρό Μεσσηνίας)
Μπουζαλάς Αναστάσιος του Σπύρου,(Αριστοδήμειο)
Μπουζαλάς Κωνσταντίνος του Λάμπρου (Κλεισούρα)
Μπούνας Γεώργιος του Παναγιώτη (Γιαννιτσά)
Μπούντας Σπυρίδων του Παναγιώτη (Κυνηγού)
Μπούρας Γεώργιος του Ιωάννη (Αρφαρά)
Μπούρας Κωνσταντίνος του Γεωργίου (Σταματινό)

Μπουσούνης Γεώργιος του Παναγιώτη (Κακόρρευμα)
Μπρατσιάκος Χαράλαμπος του Κωνσταντίνου (Στρέφι)
Μυλωνάς Ανδρέας του Βασιλείου (Αμπελόφυτο)
Μυλωνόπουλος Κωνσταντίνος του Αθανασίου (Μαθία)
Νάνος Παναγιώτης του Ιωάννη (Χαλκιά Τριφυλίας)
Νέζης Κωνσταντίνος του Κωνσταντίνου (Ρευματιά)
Νιάρχος Απόστολος του Νικήτα (Μερόπη)
Νικητόπουλος Γεώργιος του Λάμπρου (Ασπρόχωμα)
Νικολακόπουλος Δημήτριος του Κωνσταντίνου (Κάτω Μέλπεια)
Νικολαρέας Νικόλαος του Παναγιώτη (Άγιος Νίκων Μεσσηνίας)
Νικολόπουλος Γεώργιος του Δημητρίου (Μαραθόπολη)
Νοτόπουλος Δημήτριος του Δ. (Ζευγολατιό)
Ντακογιάννης ή Ντακογιαννόπουλος Παναγιώτης του Γεωργίου (Πέτρα Μεσσηνίας)
Ντενέντες Δημήτριος του Περικλέους (Πηγάδια)
Ντερτιμάνης Παναγιώτης του Κωνσταντίνου (Νεοχώρι)
Παναγάκης Χαράλαμπος του Γεωργίου (Κατσίμπαλη Τριφυλίας)
Παναγιωτάκης Δημήτριος του Παναγιώτη (Καλαμαρά)
Παναγιωτόπουλος Γεώργιος του Αναστασίου (Χαλβάτσο Μεσσήνης)
Παναγιωτόπουλος Γεώργιος του Κωνσταντίνου (Κυπαρισσία)
Παναγιωτόπουλος Γεώργιος του Νικολάου (Άνω Δώριο)
Παναγιωτόπουλος Γεώργιος του Παναγιώτη (Βασιλάδα)
Παναγιωτόπουλος Ιωάννης του Γεωργίου (Αγριλιά)
Παναγιωτόπουλος Κωνσταντίνος του Νικολάου, (Πολίχνη)
Παναγιωτόπουλος ή Δημητρόπουλος Παναγιώτης του Δημητρίου (Κούβελα)
Παναγόπουλος Γεώργιος του Νικολάου, (Καλαμάτα)
Παναγόπουλος Παναγιώτης του Παντελή (Κυπαρισσία)
Πανουσάκης Ηλίας του Κωνσταντίνου, (Κοπανάκι)
Παντελόπουλος Ιωάννης του Γεωργίου (Κόκκινο Μεσσηνίας)
Παπαγιάννης Ιωάννης του Μιχαήλ (Μεσσήνη)
Παπαδοηλιόπουλος Περικλής του Θεοδώρου (Βρομόβρυση)
Παπαδόπουλος Βασίλειος του Κωνσταντίνου (Βασιλάδα)
Παπαδόπουλος Γεώργιος του Βασιλείου (Στέρνα)
Παπαδόπουλος Γεώργιος του Δημητρίου (Κεφαλληνού)
Παπαδόπουλος Γεώργιος του Ιωάννη (Εύα)
Παπαδόπουλος Δημήτριος του Γεωργίου (Καλαμάτα)
Παπαδόπουλος Θεόδωρος του Βασιλείου (Ρευματιά)
Παπαδόπουλος Ιωάννης του Κωνσταντίνου (Μερόπη)
Παπαδόπουλος Κωνσταντίνος του Ανδρώνη (Ανθούσα)
Παπαδόπουλος Παναγιώτης του Χρίστου (Σιτοχώριο Τριφυλίας)
Παπακωνσταντίνου Ιωάννης του Κωνσταντίνου (Μικρομάνη)
Παπαμικρούλης Ιωάννης του Δημητρίου (Καλαμάτα)
Παπαμιχαλόπουλος Δημήτριος του Αντωνίου (Κυπαρισσία)
Παπαχριστόπουλος Ανδρέας του Δημητρίου (Διαβολίτσι)
Παπουτσής Αθανάσιος του Κωνσταντίνου (Ανδρούσα)
Πάσσαλης Κωνσταντίνος του Βασιλείου (Καλαμάτα)
Πάτας Διονύσιος του Αναστασίου (Γαργαλιάνοι)
Παυλόπουλος Δημήτριος του Ζώη (Κυπαρισσία)
Παχής Γεώργιος του Σωτηρίου (Καλαμάτα)
Περίχαρος Γεώργιος του Νικολάου (Βαλύρα)
Πέτροβας Πέτρος του Αγγέλου (Αγριλόβουνο)
Πετρόπουλος Πέτρος του Δημητρίου (Μαυρομμάτι)
Πετρόπουλος Φώτιος του Νικολάου (Παλ. Λουτρά)
Πετρόπουλος Χαράλαμπος του Ιωάννη (Βούταινα)
Πετρουλάκης Παύλος του Ηλία (Μαυρομάτι)
Πικιός Ιωάννης του Γεωργίου (Καλαμάτα)
Πιτάρας Ηλίας του Νικολάου (Κυπαρισσία)
Πιττάρας Νικόλαος του Γεωργίου (Χριστιανούπολη)
Ποδοχωρίτης Ευάγγελος του Νικολάου (Καλαμάτα)
Πολίτης Γεώργιος του Νικολάου (Λέικα)
Πολίτης Ζαφείριος του Δημητρίου (Κορώνη)
Πολυχρονόπουλος Ιωάννης του Ηλία (Καλαμάτα)
Πολυχρονόπουλος Φώτιος του Γεωργίου (Γαργαλιάνοι)
Πολυχρονόπουλος Χαράλαμπος του Διονυσίου (Γαργαλιάνοι)
Πορογιαννόπουλος Χαράλαμπος του Γεωργίου (Φιλιατρά)
Πουλής Δημήτριος του Γεωργίου (Κωνσταντίνους)
Ράλλης Ηλίας του Επαμεινώνδα (Αμπελοκήπους Πυλίας)
Ρήγας Ευστάθιος του Μιχαήλ (Μηλίτσα)
Ρουμάνας Αθανάσιος του Χρήστου (Κρεμμύδια)
Ρουσιάς Χρήστος του Κωνσταντίνου (Νεοχώρι)
Ρούσσης Ιωάννης του Παναγιώτη (Σιτοχωρι Τριφυλίας)
Ρουτζούνης Θεμιστοκλής του Λεωνίδα (Μηλέα)
Σαμπαζιώτης Χρήστος του Δημητρίου (Μελιγαλάς)
Σαραντόπουλος Βασίλειος του Γεωργίου (Ίκλαινα)
Σαραντόπουλος Νικόλαος του Ιωάννη (Κάτω Χώρα Τριφυλίας)
Σαρρής Χρήστος του Νικολάου (Χανδρινό Πυλίας)
Σασάλος Ασημάκης του Κωνσταντίνου (Χάρος Μεσσηνίας)
Σιαγκρής Παναγιώτης του Ιωάννη (Κατσαρού)
Σίψας Δημήτριος του Γεωργίου (Κορώνη)
Σκαλτσής Στασινός του Γεωργίου (Καλοχώρι Πυλίας)
Σκιαδόπουλος Δημήτριος του Νικολάου (Καρτερόλι)
Σκιαδόπουλος Ιωάννης του Γεωργίου (Καλαμάτα)
Σκρεπετός Βασίλειος του Παναγιώτη (Κεφαλινού)
Σούλης Χαράλαμπος του Δημητρίου (Καλαμάτα)
Σουρίδης Φωτεινός του Βασιλείου (Μικρομάνη)
Σπετζούρας Παναγιώτης του Απόστολου (Δολοί)
Σπυριδάκος Αθανάσιος του Παναγιώτη (Καλαμάτα)
Σταθάκης Γεώργιος του Σταύρου (Καρποφόρα)
Σταθακόπουλος Κωνσταντίνος του Διονυσίου (Χώρα Τριφυλίας)
Σταθακόπουλος Μιλτιάδης του Δημητρίου (Κυπαρισσία)
Στασινόπουλος Γεώργιος του Παναγιώτη (Πιλαλίστρα)
Σταυρόπουλος Γεώργιος του Παύλου (Αδριανή Πυλίας)
Στρατίκης Ηρακλής του Αναστασίου (Άνω Μέλπεια)
Στριμπάκος Παναγιώτης του Χαραλάμπους (Κορυφάσιο Πυλίας)
Σωτηρόπουλος ή Παναγιωτόπουλος Σωτήριος του Θεοχάρη (Ρεμματιά Μεσσηνίας)
Τζανετάκης Παναγιώτης του Γεωργίου (Καλαμάτα)
Τζανατέας Χρήστος του Ηλία (Τσέρια)
Τζώρτζης Ευστάθιος του Ιωάννη (Μίλα Μεσσήνης)
Τζώρτζης Κωνσταντίνος του Δημητρίου (Σολάκι)
Τομαράς Αναστάσιος του Δημητρίου (Καμάρια Πυλίας)
Τομαράς Χαράλαμπος του Δημητρίου (Μεθώνη)
Τριανταφυλλόπουλος Διονύσιος του Παναγιώτη (Αριστομένης)
Τσακάλης Γεώργιος του Ανδρέα (Παπαφλέσσα Πυλίας)
Τσαρπάλας Αθανάσιος του Βασιλείου (Κυνηγού)
Τσατσάκης Κωνσταντίνος του Ανδρέα (Ανεμόμυλος)
Τσιαμούρης Ιωάννης του Αντωνίου (Μαραθούπολη)
Τσόλης Θεόδωρος του Παντελή (Καλαμάτα)
Τσοπελάκος Μαρίνος του Παναγιώτη (Πολίχνη)
Τσουμάνης Γεώργιος του Αναστασίου (Λάπη Άνω Κοπανακίου)
Τσώνης Φώτιος του Χρήστου (Γριζόκαμπος Λαχανάδας)
Τσώνης Χρήστος του Σωτηρίου (Καπλάνι Πυλίας)
Φαράντος Ιωάννης του Νικολάου (Καλαμάτα)
Φλώρος Νικόλαος του Κωνσταντίνου [Αμμουδερό (Χαμουζά) Πουλιτσίου] Φούτρος Αθανάσιος του Ιωάννη (Μεσσήνη)
Φράγκος Αντώνιος του Δημητρίου (Μίλα Μεσσήνης)
Φράγκος Δημοσθένης του Βασιλείου (Μίλα Μεσσήνης)
Φρέσκος Γεώργιος του Δημητρίου (Ξηρόκαμπο Τριφυλίας)
Φωτεινέας Παναγιώτης του Δημητρίου (Φιλιατρά)
Χαΐνης Διονύσιος του Θεοδώρου (Κυπαρισσία)
Χανδρινός Γουλιέλμος του Γεωργίου, (Γιαννιτσάνικα)
Χαντζόπουλος Αριστείδης του Αλεξάνδρου (Καλαμάτα)
Χάριτος Βασίλειος του Νικολάου (Λύκισσα Πυλίας)
Χατζής Ιωάννης (Καλαμάτα)
Χατζής Παναγιώτης του Γεωργίου, (Μαγγανιακό)
Χάτζος Ευστάθιος του Ιωάννη (Νεοχώρι Ιθώμης)
Χιμπόνης Αντώνιος (Καλαμάτα)
Χονδρός Ηλίας του Γεωργίου (Αετός Τριφυλίας)
Χρηστέας Γεώργιος του Παναγιώτη (Πλάτσα)
Χριστοδουλάκης Παναγιώτης του Γεωργίου, (Καλαμάτα)
Χρονάς Ευάγγελος του Φωτίου (Βλαχόπουλο)
Χρονάς Κωνσταντίνος του Βασιλείου (Βλαχόπουλο)
Χρονόπουλος Γεώργιος του Ιωάννη (Χώρα Τριφυλίας)
Χρονόπουλος Χρήστος του Παναγιώτη (Μουριατάδα)
Χρυσόπουλος Ιωάννης του Κωνσταντίνου (Μελιγαλάς)
Ψαριώτης Φώτιος του Αθανασίου (Κυπαρισσία)
Ψευτέας Παναγιώτης του Νικολάου (Πλάτσα)
Ψυρρής Βασίλειος του Κωνσταντίνου (Μεθώνη)
ΕΞΑΦΑΝΙΣΘΕΝΤΕΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 1940-1941
Γεννηματάς Φαίδων του Γεωργίου (Μηλιώτη Πυλίας)
ΕΞΑΦΑΝΙΣΘΕΝΤΕΣ ΟΠΛΙΤΕΣ ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 1940-1941
Αλεξανδρόπουλος Κωνσταντίνος του Παναγιώτη (Καλαμάτα)
Αναστασόπουλος Δημήτριος του Παναγιώτη (Φίλια)
Βρυώνης Γεώργιος του Καλογήρου (Κουτάλα)
Γαρδελάκος Παύλος του Γεωργίου (Καλαμάτα)
Γεωργίκος Γεώργιος του Σωτηρίου (Κέντρο Καλαμάτας)
Γκλαβάς Ιωάννης του Αντωνίου (Χωματάδα Πυλίας)
Δημόπουλος Βασίλειος του Γεωργίου (Μάλη Τριφυλίας)
Διονυσόπουλος Νικήτας του Γεωργίου (Καρποφόρα)
ΦΟΝΕΥΘΕΝΤΕΣ ΟΠΛΙΤΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ
1941-1945
Κατσούλας Χρήστος του Φωτίου (Παπαφλέσσα Πυλίας)
Πεχλιβανίδης Νικόλαος του Δημητρίου (Παπαφλέσσα Πυλίας)Γαργαλιάνοι Online - Καθημερινά νέα της Τριφυλίας και της Μεσσηνίας

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Γρήγορο internet σε 26 οικισμούς του Δήμου Καλαμάτας

O ΟΤΕ ολοκλήρωσε το έργο Rural Broadband, που αφορά στην ανάπτυξη δικτύου οπτικών ινών σε συγκεκριμένες περιοχές του Δήμου Καλαμάτας και ήδη για 26 οικισμοί υφίσταται η δυνατότητα πρόσβασης σε γρήγορο internet, με συνδέσεις VDSL και ταχύτητες έως 50 Mbps.
Το έργο αυτό ανέλαβε, μέσω των εταιρειών ΟΤΕ Rural North και ΟΤΕ Rural South, ο Όμιλος ΟΤΕ πριν από δύο χρόνια, στο πλαίσιο του ΣΔΙΤ έργου Rural Broadband - Ανάπτυξη Ευρυζωνικών Υποδομών σε Aγροτικές «Λευκές Περιοχές της Ελληνικής Επικράτειας» της Κοινωνίας της Πληροφορίας ΑΕ, που σχεδίασε η Γενική Γραμματεία Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων.
Προέβλεπε δε την ανάπτυξη ενός δικτύου οπτικών ινών σε 2.260 «λευκούς» οικισμούς χωρίς ευρυζωνική πρόσβαση, με σκοπό τη χονδρική διάθεση ευρυζωνικών υπηρεσιών σε παρόχους λιανικής.
Οι πολίτες και οι επιχειρήσεις που επιθυμούν να αποκτήσουν τις νέες ευρυζωνικές υπηρεσίες υψηλών ταχυτήτων, μπορούν να απευθύνονται στους παρόχους υπηρεσιών λιανικής.
 
ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΟΙΚΙΣΜΟΥΣ
Οι οικισμοί που έχουν, πλέον, πρόσβαση στις συνδέσεις VDSL και ταχύτητες έως 50 Mbps είναι οι εξής: Πολιανή,  Χριστοφιλαίικα, Άγιος Φλώρος, Πελεκητό, Σταματινού, Κρασοπούλα, Βελανιδιά, Άγριλος, Άνω Άμφεια, Κάτω Άμφεια, Μονή Γαρδικίου,  Κατσαραίικα, Λαίικα, Σπιτάκια, Ξηροκάμπι, Νέδουσα, Αλαγονία, Μαχαλάς, Πηγές,  Αρτεμισία, Λαδά, Καρβέλι, Αγία Τριάδα, Κάτω Καρβέλι, Ελαιοχώρι, Περιβολάκια.
Ο ΟΤΕ Rural South ευχαριστεί θερμά το δήμαρχο Παναγιώτη Νίκα για τη συνεργασία από πλευράς Δήμου Καλαμάτας, με σκοπό την ταχύτερη ολοκλήρωση των εργασιών και εκφράζει την ευχή να συμβάλει το έργο ουσιαστικά στην ανάπτυξη και την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής στις ανωτέρω περιοχές του Δήμου Καλαμάτας.

Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

*Καλή Χρονιά*

Ας ευχηθούμε το νέο έτος να κάνει τα όνειρα όλου του κόσμου 
πραγματικότητα και να σκορπίσει ευτυχία και υγεία!Αποτέλεσμα εικόνας για καρτες 2018

Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

Καλά Χριστούγεννα


Εύχομαι σε όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους που κατοικούν το θαυμαστό μας πλανήτη, 
Καλά Χριστούγεννα

Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

30 εκφράσεις που όλοι χρησιμοποιούμε καθημερινά άλλα λίγοι γνωρίζουν τι πραγματικά σημαίνουν.

Στον καθημερινό μας λόγο χρησιμοποιούμε διαχρονικές φράσεις λαϊκής σοφίας, την προέλευση των οποίων οι περισσότεροι δεν γνωρίζουμε. Οι φράσεις αυτές κρύβουν μία μικρή ιστορία, με άγνωστους σε εμάς πρωταγωνιστές, η οποία αφενός έχει κάτι να μας διδάξει, και αφετέρου απεικονίζει γλαφυρά τον τρόπο ζωής και δράσης των ανθρώπων μίας άλλης εποχής. Στις περισσότερες των περιπτώσεων η λαϊκή αυτή σοφία, έχει τις ρίζες της στην Αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο, αποδεικνύοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την συνέχεια του Ελληνισμού, εφόσον τις ίδιες φράσεις χρησιμοποιούμε και σήμερα. Οι άνθρωποι μπορεί να αλλάζουν ανάλογα με τις εποχές, ταυτόχρονα όμως, εύκολα διαπιστώνει κανείς, πως στην πραγματικότητα μοιραζόμαστε διαχρονικά τα ίδια πάθη, φόβους, ανησυχίες και ελπίδες. 

ΧΤΥΠΑ ΞΥΛΟ «Απτεσθαι ξύλου», έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες. Λόγω της πεποίθησης τους πως στα δένδρα κατοικούσαν νύμφες (Δρυάδες/Αμαδρυάδες) χτύπαγαν το ξύλο του κορμού των δένδρων για να επικαλεστούν την προστασία τους, καθώς οι νύμφες μπορούσαν να πραγματοποιήσουν τις ευχές των ανθρώπων. Αυτή η συνήθεια συνηθίζεται ακόμα και σήμερα, όταν ακούμε κάτι το οποίο δεν θέλουμε να μας συμβεί… 

ΙΔΟΥ Η ΡΟΔΟΣ, ΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΔΗΜΑ Η παροιμιώδης αυτή έκφραση, προέρχεται από τον μύθο του Αισώπου, «Ανήρ κομπαστής», και χρησιμοποιείται για όσους καυχιούνται για κάτι και το υποστηρίζουν, αλλά αδυνατούν να αποδείξουν τα λεγόμενά τους. Σύμφωνα με τον μύθο, ένας αθλητής που βρισκόταν στην Αθήνα καυχιόνταν συνέχεια ότι σε αγώνες στην Ρόδο είχε πραγματοποιήσει ένα τεράστιο άλμα. Καθώς δεν τον πίστευε κανείς, αυτός έλεγε στους Αθηναίους να πάνε στη Ρόδο και να ρωτήσουν τους θεατές των αγώνων. Τότε ένας Αθηναίος πήγε στο σκάμμα, και με το χέρι έγραψε πάνω στην άμμο τη λέξη «Ρόδος». Κατόπιν γύρισε προς τον καυχησιάρη αθλητή και του είπε: «Αυτού γαρ και Ρόδος και πήδημα», το οποίο έχει μείνει ως «ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα». Το προφανές νόημα είναι ότι ο καθένας έχει οποτεδήποτε την δυνατότητα να αποδείξει τις δυνατότητές του και δεν χρειάζεται η επίκληση μυθικών προγόνων, κατορθωμάτων κτλ.

ΜΗ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΤΑΡΑΤΤΕ Όταν οι Ρωμαίοι κυρίευσαν τις Συρακούσες το 212 π.Χ., μετά από τριετή αντίσταση των Ελλήνων, κάποιοι Ρωμαίοι στρατιώτες μπήκαν στο σπίτι του Αρχιμήδη, και τον βρήκαν να σχεδιάζει κύκλους στο έδαφος. Ο Αρχιμήδης τους παρακάλεσε να τον αφήσουν να τελειώσει τη λύση κάποιου σπουδαίου προβλήματος που τον απασχολούσε, εξού και οι κύκλοι στο έδαφος. Για αυτό και τους είπε το γνωστό «μη μου τους κύκλους τάραττε». Ο Ρωμαίος στρατιώτης όμως δυστυχώς και τους κύκλους του χάλασε, και τον Αρχιμήδη σκότωσε…!!!! Η φράση όμως έμεινε…

 ΚΟΡΑΚΙΑΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΨΑ. Φράση που προέρχεται από έναν αρχαιοελληνικό μύθο. Σύμφωνα με αυτόν, σε κάποια μικρή ορεινή πόλη της αρχαίας Ελλάδας, οι κάτοικοι αποφάσισαν κάποτε να κάνουν μια θυσία στο θεό Απόλλωνα. Το νερό όμως που θεωρούσαν ιερό και το χρησιμοποιούσαν στις θυσίες , βρίσκονταν ανάμεσα σε δύσβατα φαράγγια. Έπρεπε λοιπόν για αυτή τη σημαντική θυσία να στείλουν κάποιον σε αυτή τη δύσκολη και ανηφορική διαδρομή, για να φέρει το «ιερό» νερό. Ξαφνικά, ακούστηκε μια φωνή από ένα δέντρο εκεί κοντά. Ήταν η φωνή ενός κόρακα ο οποίος προσφερόταν να αναλάβει το συγκεκριμένο εγχείρημα. Παρά την έκπληξη που ένιωσαν οι κάτοικοι ακούγοντας τη φωνή του κόρακα, αποφάσισαν να του αναθέσουν την αποστολή, μιας και με τα φτερά του θα έφτανε γρήγορα και εύκολα στην πηγή που έτρεχε το «ιερό» αυτό νερό. Έδωσαν λοιπόν, οι άνθρωποι στον κόρακα μια μικρή υδρία, αυτός την άρπαξε με τα νύχια του και πέταξε στον ουρανό με κατεύθυνση την πηγή. Ο κόρακας έφτασε γρήγορα στην πηγή. Πλάι της αντίκρισε μια συκιά γεμάτη σύκα, και λιχούδης καθώς ήταν άρχισε να δοκιμάζει μερικά σύκα. Τα σύκα όμως ήταν άγουρα, και ο κόρακας αποφάσισε να περιμένει μέχρι να ωριμάσουν, ξεχνώντας όμως την αποστολή που είχε αναλάβει για λογαριασμό των ανθρώπων. Περίμενε τελικά δύο ολόκληρες μέρες ώσπου τα σύκα ωρίμασαν. Έφαγε πολλά μέχρι που κάποια στιγμή θυμήθηκε τον πραγματικό λόγο για τον οποίο είχε έρθει στην πηγή. Άρχισε να σκέφτεται λοιπόν, πώς θα δικαιολογούσε την αργοπορία του στους κατοίκους της πόλης. Τελικά γέμισε με νερό τη μικρή υδρία, άρπαξε με το ράμφος του ένα μεγάλο φίδι το οποίο διέκρινε να κινείται κοντά στους θάμνους και πέταξε για την πόλη. Όταν ο κόρακας έφτασε στην πόλη, οι κάτοικοι θέλησαν να μάθουν το λόγο για τον οποίο άργησε να επιστρέψει με το νερό από την πηγή. Ο κόρακας αφού άφησε κάτω την υδρία και το φίδι, και ισχυρίστηκε ότι το συγκεκριμένο φίδι ρουφούσε το νερό από την πηγή, με αποτέλεσμα αυτή να αρχίσει να ξεραίνεται. Έπειτα τους είπε πως όταν το φίδι αποκοιμήθηκε, αυτός γέμισε την υδρία με το νερό και γράπωσε και το φίδι για να το παρουσιάσει στους κατοίκους. Οι άνθρωποι τον πίστεψαν και σκότωσαν το φίδι χτυπώντας το με πέτρες και ξύλα. Όμως, το φίδι αυτό ήταν του θεού Απόλλωνα, και ο θεός του φωτός οργισμένος αποφάσισε να τιμωρήσει τον κόρακα για το ψέμα του. Έτσι από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που ο κόρακας προσπαθούσε να πιει νερό από κάποια πηγή, αυτή στέρευε. Κράτησε πολύ καιρό το μαρτύριο αυτό της δίψας του κόρακα, μέχρι που ο Απόλλωνας τον λυπήθηκε και τον έκανε αστέρι στον ουρανό. Από τότε, όταν κάποιος διψούσε πολύ, έλεγε τη φράση « Κοράκιασα από τη δίψα ». Και αυτή η φράση έχει παραμείνει ως τις μέρες μας. 

ΚΛΕΨΑΣ ΤΟΥ ΚΛΕΨΑΝΤΟΣ Αρχαία ελληνική έκφραση, (Αλωπεκίζειν προς ετέρα αλώπεκα). Παροιμία που λεγόταν για τους απατεώνες και μάλιστα σε περιπτώσεις που κάποιος εξ αυτών, επιχειρούσε να εξαπατήσει άλλον απατεώνα. 

ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΔΑΝΑΟΥΣ ΚΑΙ ΔΩΡΑ ΦΕΡΟΝΤΑΣ Φράση που χρησιμοποιείται για να υποδείξει δολιότητα. Κατά την διάρκεια του Τρωικού πολέμου, O Λαοκόων ένας από τους Τρώες ιερείς του Θυμβραίου Απόλλωνα, προειδοποίησε τους συμπατριώτες του Τρώες, (μάταια) να μη δεχθούν το δώρο που πρόσφεραν οι Έλληνες -οι Δαναοί- στους Τρώες, όταν υποτίθεται ότι αποφάσισαν να τερματίσουν την πολιορκία τους. To προκείμενο δώρο ήταν, εννοείται, ο Δούρειος ίππος. Δώρο που αποδείχθηκε θανάσιμο και καταστροφικό για τους Τρώες, και την αγαπημένη τους πόλη, την Τροία. 

ΤΟ ΚΑΛΑΜΙ Είναι μια έκφραση που ίσως προέρχεται από την Αρχαία Ελλάδα. Οι Σπαρτιάτες το έλεγαν για να πειράξουν τον Αγησίλαο. Ο Αγησίλαος αγαπούσε πολύ τα παιδιά του και όταν ήταν μικρά έπαιζε μαζί τους, καβαλώντας σαν σε άλογο, ένα καλάμι. Κάποια μέρα όμως τον είδε ένας φίλος του σε αυτή την στάση και ο Αγησίλαος τον παρακάλεσε να μην πει τίποτα σε κανέναν. Αλλά εκείνος δεν κράτησε τον λόγο του και το είπε σε άλλους, για να διαδοθεί σιγά – σιγά σε όλους και να φθάσει στις μέρες μας, με αλλαγμένη την ερμηνεία του (το λέμε όταν θέλουμε να πούμε για κάποιον ότι πήραν τα μυαλά του αέρα).

ΣΕ ΤΡΩΕΙ Η ΜΥΤΗ ΣΟΥ, ΞΥΛΟ ΘΑ ΦΑΣ Στην αρχαία Ελλάδα πίστευαν πως ο «κνησμός», η φαγούρα, δηλαδή, του σώματος, ήταν προειδοποίηση των Θεών. Πίστευαν πως όταν ένας άνθρωπος αισθανόταν φαγούρα στα πόδια του, θα έφευγε σε ταξίδι. Όταν πάλι τον έτρωγε η αριστερή του παλάμη, θα έπαιρνε δώρα. Η πρόληψη αυτή έμεινε ως τα χρόνια μας. «Με τρώει το χέρι μου χρήματα θα πάρω», συνηθίζουμε να λέμε όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οι αρχαίοι όμως, θεωρούσαν γρουσουζιά, όταν αισθανόταν φαγούρα στην πλάτη, στο λαιμό, στα αφτιά και στη μύτη. Κάποτε για παράδειγμα, ο βασιλιάς της Σπάρτης Άγις, ενώ έκανε πολεμικό συμβούλιο με τους αρχηγούς του, είδε ξαφνικά κάποιον από αυτούς να ξύνει αφηρημένος το αφτί του. Αμέσως σηκώθηκε πάνω και διέλυσε το συμβούλιο.- Θα έχουμε αποτυχία οπωσδήποτε. Οι θεοί προειδοποίησαν τον Αρίσταρχο. Ας αναβάλουμε για αργότερα την εκστρατεία. Οι Σπαρτιάτες πίστευαν ακόμη ότι τα παιδιά που αισθάνονταν φαγούρα στη μύτη τους, θα γινόντουσαν κακοί πολεμιστές. Έτσι, όταν έβλεπαν κανένα παιδί να ξύνει τη μύτη του, το τιμωρούσαν, για να μην την ξαναξύσει άλλη φορά. Από την πρόληψη αυτή βγήκε η φράση : «η μύτη σου σε τρώει, ξύλο θα φας». 

ΠΡΑΣΣΕΙΝ ΑΛΟΓΑ Όταν κάποιος σε μία συζήτηση μας λεει πράγματα με τα οποία διαφωνούμε ή μας ακούγονται παράλογα, συνηθίζουμε να λέμε: « Τί είναι αυτά που μου λες; Αυτά είναι αηδίες και πράσσειν άλογα».Το «πράσσειν άλογα» λοιπόν, δεν είναι πράσινα άλογα όπως πιστεύει πολύς κόσμος, αλλά αρχαία ελληνική έκφραση. Προέρχεται εκ του ενεργητικού απαρέμφατου του ρήματος «πράττω» ή/και «πράσσω» (τα δύο τ, αντικαθίστανται στα αρχαία και από δύο σ), που είναι το «πράττειν» ή/και «πράσσειν» και του «άλογο» που είναι ουσιαστικά το ουσιαστικό «λόγος» που σημαίνει λογική (σε μία από τις έννοιες του) με το α στερητικό μπροστά. Α-λογο το παράλογο, δηλαδή ,Πράσσειν άλογα, το να κάνει κανείς παράλογα πράγματα. 

ΕΝΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙ ΔΕ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ Σ’ έναν από τους μύθους του Αισώπου διαβάζουμε, πως ένας άσωτος και σπάταλος νέος, αφού έφαγε όλη του την περιουσία, δεν του είχε απομείνει παρά ο καινούριος του χονδρός εξωτερικός μανδύας. Κάποια μέρα, λοιπόν, που τυχαία είδε ένα χελιδόνι να πετάει έξω από το παράθυρό του, φαντάστηκε πως ο χειμώνας είχε περάσει και πως ήρθε πια η άνοιξη. Πούλησε τότε και το μανδύα σαν αχρείαστο. Αλλά το χειμωνιάτικο κρύο είχε άλλη γνώμη και ξαναγύρισε την άλλη μέρα πιο τσουχτερό. Οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν τη φράση αυτή με τα λόγια: « μία χελιδών έαρ ου ποιεί». Κατά τον Αριστοτέλη: «Το γάρ έαρ ούτε μία χελιδών ποιεί ούτε μία ημέρα». Επίσης, συγγενική είναι η φράση: «Μ’ ένα χελιδόνι, καλοκαίρι δεν κάνει, ούτε μια μέλισσα μέλι» και «μ’ ένα λουλούδι καλοκαίρι δε γίνεται». 

ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΙΑ ΔΑΚΡΥΑ Ο κροκόδειλος όταν θέλει να ξεγελάσει το θύμα του, κρύβεται και βγάζει κάτι παράξενους ήχους, που μοιάζουν καταπληκτικά με κλάμα μωρού παιδιού. Έτσι, αυτοί που τον ακούν, νομίζουν ότι πρόκειται για κάποιο παιδάκι και τρέχουν να το βοηθήσουν… Ο κροκόδειλος τότε επιτίθεται ξαφνικά και σκοτώνει το θύμα του. Στην αρχαία Ελλάδα ο κροκόδειλος ήταν άγνωστος, οι Έλληνες όμως έμαθαν για αυτόν από τους Φοίνικες εμπόρους, που τους γέμιζε με τρόμο και θαυμασμό για την δύναμη και την πανουργία του κροκόδειλου . Έτσι λοιπόν, παρόλο που στην Ελλάδα δεν υπήρχαν κροκόδειλοι, τα «κροκοδείλια δάκρυα», που λέμε σήμερα γι’ αυτούς που ψευτόκλαινε, είναι φράση καθαρά αρχαία ελληνική. 

ΑΡΕΣ ΜΑΡΕΣ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΕΣ Η Έκφραση προέρχεται από αρχαίες Ελληνικές κατάρες. Στον ενικό η λέξη είναι Κατάρα Κατ-άρα Με την πάροδο των χρόνων για λόγους καθαρά εύηχους και μόνο προσετέθη και το «Μ». Δηλαδή: Κατ-άρα-μάρα. Και έτσι στη νεότερη ελληνική έγινε -αρα-μάρα, άρες μάρες, έβαλαν και την «κούφια» ομοιοκατάληκτη λέξη κουκουνάρες (κούφια δεν είναι τα κουκουνάρια;)και δημιουργήθηκε αυτή η καινούρια φράση! την λέμε όταν θέλουμε να δηλώσουμε πως ακούσαμε κάτι χωρίς νόημα και χωρίς ουσία! 

ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΚΑΚΟ Τη φράση αυτή τη βρίσκουμε για πρώτη φορά σ’ ένα στίχο του Μένανδρου (342-291 π.Χ.),που μιλάει για το γάμο. Ο ποιητής γράφει ότι ο γάμος «…εάν τις την Αλήθειαν σκοπή, κακόν μεν εστίν, άλλ’ αναγκαίον κακόν». Δηλαδή: Εάν θέλουμε να το εξετάσουμε στο φως της αλήθειας, ο γάμος είναι μεν ένα κακό, αλλά «αναγκαίον κακόν». Σ’ ένα άλλο απόσπασμα του Μένανδρου διαβάζουμε -ίσως για παρηγοριά για τα παραπάνω- την εξής περικοπή: «Πάντων ιατρός των αναγκαίων κακών χρόνος εστίν». Επίσης: «αθάνατον εστί κακόν αναγκαίον γυνή». Δηλαδή, η γυναίκα είναι το αιώνιο αναγκαίο κακό. 
ΚΑΤΑ ΦΩΝΗ ΚΙ Ο ΓΑΪΔΑΡΟΣ Στην αρχαιότητα , όταν ένας γάιδαρος φώναζε πριν αρχίσει μια μάχη, νόμιζαν ότι οι θεοί τους προειδοποιούσαν για τη νίκη. Κάποτε ο Φωκίωνας ετοιμαζόταν να επιτεθεί στους Μακεδόνες του Φιλίππου, αλλά δεν ήταν και τόσο βέβαιος για το αποτέλεσμα, επειδή οι στρατιώτες του ήταν λίγοι. Τότε αποφάσισε ν’ αναβάλει για μερικές μέρες την επίθεση, ώσπου να του στείλουν τις επικουρίες, που του είχαν υποσχεθεί οι Αθηναίοι. Πάνω, όμως, που ήταν έτοιμος να διατάξει υποχώρηση, άκουσε ξαφνικά τη φωνή ενός γαϊδάρου από το στρατόπεδο του. – Κατά φωνή κι ο γάιδαρος! έκανε ενθουσιασμένος ο Φωκίωνας. Και διέταξε ν’ αρχίσει η επίθεση, με την οποία νίκησε τους Μακεδόνες. Από τότε ο λόγος έμεινε, και τον λέμε συχνά, όταν βλέπουμε ξαφνικά κάποιο φίλο μας, που δεν τον περιμέναμε. 

ΔΕΝ ΙΔΡΩΝΕΙ Τ’ ΑΥΤΙ ΤΟΥ Την φράση αυτή την χρωστάμε στον πατέρα της Ιατρικής τον Ασκληπιό. Όταν κάποια νεαρή τον ρώτησε, με ποιον τρόπο θα μπορούσε να κάνει τον νεαρό που της άρεσε να την αγαπήσει, αυτός απάντησε : «Να τον κλείσεις σ’ ένα πολύ ζεστό δωμάτιο, την συμβούλευσε, και αν ιδρώσουν τ αφτιά του, θα σ αγαπήσει. Αν δεν ιδρώσουν, μην παιδεύεσαι άδικα». Από την περίεργη αυτή συμβουλή του Ασκληπιού, έμεινε ως τα χρόνια μας η φράση «δεν ιδρώνει τ’ αυτί του», που τη λέμε συνήθως, για τους αναίσθητους και αδιάφορους. 

ΔΙΝΩ ΤΟΠΟ ΣΤΗΝ ΟΡΓΗ. Δώσε τόπο της οργής», φράση που την βρίσκουμε στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή (718): «είκε θυμώ και μετάστασιν δίδου». Αυτά τα λόγια λεει ο Αίμωνας στον πατέρα του τον Κρέοντα , που επιμένει να τιμωρήσει την Αντιγόνη, γιατί δεν υπάκουσε στη διαταγή του και έθαψε τον αδελφό της Πολυνείκη. «Είκε» σημαίνει υποχώρησε, «θυμώ και» αντί «και θυμώ μετάοτασιν δίδου» , δηλαδή, και άλλαξε γνώμη, δηλαδή, δώσε τόπο στην οργή. Στις «Ευμενίδες» του Αισχύλου (847) λεει η θεά Αθηνά στο Χορό (των Ευμενίδων): «οργάς ξυνοίσω σοι γεραιτέρα γαρ ει». Η λ έξη οργή έχει και τη σημασία: διάθεσης, των αισθημάτων, όπως κι εδώ «θα δώσω τόπο στην οργή», θα υποχωρήσω και θα ανεχθώ τις διαθέσεις σου (ξυνοίσω που σημαίνει συνοίσω , μέλλων του συμφέρω, εδώ ανέχομαι, συγχωρώ, υπομένω), γιατί είσαι γεροντότερη (Ευριπ. Ελ. 80, Απόσπ. 31) «οργή είκειν» κ.ά. 

ΚΑΛΛΙΟ ΑΡΓΑ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ Όταν ο Σωκράτης, σε περασμένη πια ηλικία αποφάσισε να μάθει κιθάρα, τον πείραξαν οι φίλοι του, λέγοντας του: «Γέρων ών κίθαριν μανθάνεις;…». Κι ο Σωκράτης τότε απάντησε: «Κάλλιον οψιμαθής ή αμαθής (παραμένειν)». 

ΤΟΥ ΠΗΡΕ ΤΟΝ ΑΕΡΑ. Η έκφραση αυτή έχει παραμείνει από την αρχαία Ελλάδα και συγκεκριμένα από τις ναυμαχίες που έδιναν οι αρχαίοι Έλληνες. Οποίος μπορούσε να εκμεταλλευτεί καλύτερα τον αέρα μπορούσε να κινηθεί πιο γρήγορα άρα και να νικήσει. Έτσι οποίος έπαιρνε τον αέρα ήταν και ο νικητής. ΑΕΡΑ! Στην αρχαία Ελλάδα, όταν άρχιζε κάποια μάχη, οι πολεμιστές έπεφταν πάνω στον αντίπαλό τους, φωνάζοντας «αλαλά», λέξη που δεν είχε κανένα νόημα, αλλά ήταν απλώς πολεμική κραυγή. Απ’ αυτό, ωστόσο, βγήκε η λέξη «αλαλάζω» και η αρχαία φράση «ήλόλαζον την νίκην». Ο αλαλαγμός χρησιμοποιήθηκε και στους νεότερους πολέμους, τόσο για εμψύχωση των πολεμιστών, ιδίως στις εφόδους, όσο και σαν επωδός της νίκης, αφού αντικαταστάθηκε η λέξη «Αλαλά» με τη λέξη «Aέρα». Αλλά ποιο ήταν πάλι το γεγονός εκείνο που έκανε τη λέξη «Αέρα» να επικρατήσει σαν πολεμική κραυγή;Κατά την πολιορκία των Ιωαννίνων (1912-13), οι οβίδες του εχθρού, που χτυπούσαν εναντίον των οχυρωματικών θέσεων του στρατού μας, δεν έφερναν σχεδόν κανένα αποτέλεσμα, εκτός από το δυνατό αέρα, που δημιουργούσαν ολόγυρα οι εκρήξεις. Σε κάθε τέτοια, λοιπόν, αποτυχημένη βολή, οι Έλληνες στρατιώτες -προπαντός όμως οι θρυλικοί Τσολιάδες- φώναζαν όλοι μαζί «Αέρα!», θέλοντας με τον τρόπο αυτό να εκδηλώσουν τη χαρά τους για την εχθρική αποτυχία (ειπώθηκε για πρώτη φορά από εύζωνα του 1/38 Συντάγματος Ευζώνων). Η λέξη, όμως, «Αέρα» έγινε ένα πραγματικό σύμβολο κατά τον πόλεμο της 28ης Οκτωβρίου 1940.

 ΤΑ ΤΣΟΥΞΑΜΕ Στην αρχαιότητα, υπήρχαν πολλές γυναίκες, που έπιναν πολύ κρασί, ανακατεύοντας το ποτό τους με μια ειδική σκόνη, που έκανε το κρασί να γίνεται πιο πικάντικο. Απ’ αυτό βγήκε και η φράση «τα τσούξαμε». 

ΕΣ ΑΥΡΙΟΝ ΤΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ Αυτή η παροιμιακή φράση είναι του Πλουτάρχου, από το βίο του Πλουτάρχου που αναφέρεται στον Πελοπίδα. Ανήκει στον Θηβαίο στρατηγό Αρχία (4ος αι. π.Χ.), φίλο των Σπαρτιατών, όταν σε ένα συμπόσιο κάποιος του πήγε ένα γράμμα, που περιείχε την πληροφορία ότι κινδύνευε από τους δημοκρατικούς και τον Πελοπίδα που είχε επιστρέψει στη Θήβα από την Αθήνα κρυφά. Βρισκόμαστε στο 379 π.Χ. Ο Αρχίας, πάνω στο γλέντι και μέσα στη χαρά του, πάνω στη μέθη της δύναμής του και της εξουσίας, αμέλησε να το ανοίξει. Αντί να ανοίξει την επιστολή και να τη διαβάσει, την έβαλε στην άκρη λέγοντας «εις αύριον τα σπουδαία», δηλαδή αύριο θα διαβάσω τα σημαντικά πράγματα που περιέχει αυτή η επιστολή. Αυτό ήταν και το λάθος του. Σε λίγο δολοφονήθηκε και αυτός και οι φίλοι του. 

ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΕΟΣ Με την φράση «από μηχανής θεός» χαρακτηρίζουμε ένα πρόσωπο ή ένα γεγονός, που με την απροσδόκητη εμφάνισή του, δίνει μια λύση ή μια νέα εξέλιξη σε περίπτωση αμηχανίας ή διλήμματος. Η καταγωγή της έκφρασης αυτής, ανάγεται στην αρχαία ελληνική δραματική ποίηση και ειδικότερα στην τραγωδία. Συγκεκριμένα, σε αρκετές περιπτώσεις ο τραγικός ποιητής οδηγούσε σταδιακά την εξέλιξη του μύθου σ’ ένα σημείο αδιεξόδου, με αποτέλεσμα η εξεύρεση μιας λύσης να είναι πολύ δύσκολη, αν όχι αδύνατη. Τότε, προκειμένου το θεατρικό έργο να φτάσει σε ένα τέλος, συνέβαινε το εξής: εισαγόταν στο μύθο ένα θεϊκό πρόσωπο, που με την παρέμβασή του έδινε μια λύση στο αδιέξοδο και το έργο μπορούσε πλέον να ολοκληρωθεί ομαλά. Η έκφραση «ο από μηχανής θεός» καθιερώθηκε, επειδή αυτό το θεϊκό πρόσωπο εμφανιζόταν στη σκηνή του θεάτρου με τη βοήθεια της «μηχανής», δηλαδή ενός ξύλινου γερανού, ώστε να φαίνεται ότι έρχεται από ψηλά, ή καμιά φορά από καταπακτή, εάν επρόκειτο για θεό του Άδη . Ουσιαστικά, δηλαδή, πρόκειται για μια περίπτωση επιφάνειας (θεϊκής δηλαδή εμφάνισης στους θνητούς), που συνέβαινε στο τέλος μιας τραγωδίας, διευκολύνοντας τον τραγικό ποιητή να δώσει μια φυσική λύση στο μύθο του έργου του. 

ΤΑ ΣΠΑΣΑΜΕ Οι αρχαίοι Κρήτες την παραμονή του γάμου τους, συγκέντρωναν σε ένα μεγάλο δωμάτιο διάφορα πήλινα βάζα κι ενώ τραγουδούσαν και χόρευαν, τα έσπαζαν ένα ένα. Η συνήθεια αυτή με τον καιρό, γενικεύτηκε σε όλη την Ελλάδα. Από αυτή την συνήθεια βγήκε η φράση «τα σπάσαμε» που τη λέμε μετά από κάθε διασκέδαση. 

ΤΡΩΕΙ ΤΑ ΝΥΧΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΚΑΥΓΑ Ένα από τα αγαπημένα θεάματα των Ρωμαίων και αργότερα των Βυζαντινών, ήταν η ελεύθερη πάλη. Οι περισσότεροι από τους παλαιστές, ήταν σκλάβοι, που έβγαιναν από το στίβο με την ελπίδα να νικήσουν και να απελευθερωθούν. Στην ελεύθερη αυτή πάλη επιτρέπονταν τα πάντα γροθιές, κλωτσιές, κουτουλιές, ακόμη και το πνίξιμο.Το μόνο που απαγορευόταν αυστηρά ήταν οι γρατσουνιές. Ο παλαιστής έπρεπε να νικήσει τον αντίπαλό του, χωρίς να του προξενήσει την παραμικρή αμυχή με τα νύχια, κάτι που δεν ήταν εύκολο, καθώς τα νύχια των σκλάβων, ήταν μεγάλα και σκληρά από τις βαριές δουλειές που έκαναν.Γι’ αυτό λίγο προτού βγουν στο στίβο, άρχιζαν να τα κόβουν, όπως μπορούσαν, με τα δόντια τους. Από το γεγονός αυτό βγήκε κι η φράση «τρωει τα νύχια του για καβγά». 

ΓΙΑ ΨΥΛΛΟΥ ΠΗΔΗΜΑ Από τον πρώτο αιώνα η επικοινωνία των Ρωμαίων με τον ασιατικό κόσμο, είχε σαν αποτέλεσμα την εισαγωγή πληθώρας γελοίων και εξευτελιστικών δεισιδαιμονιών, που κατέκλυσαν όλες τις επαρχίες της Ιταλίας. Εκείνοι που φοβόντουσαν το μάτιασμα, κατάφευγαν στις μάγισσες, για να τους ξορκίσουν μ’ ένα πολύ περίεργο τρόπο: Οι μάγισσες αυτές είχαν μερικούς γυμνασμένους ψύλλους, που πηδούσαν γύρω από ένα πιάτο με νερό. Αν ο ψύλλος έπεφτε μέσα και πνιγόταν, τότε αυτός που τον μάτιασε ήταν εχθρός. Αν συνέβαινε το αντίθετο -αν δεν πνιγόταν δηλαδή-τότε το μάτιασμα ήταν από φίλο, πράγμα που θα περνούσε γρήγορα. Κάποτε μια μάγισσα υπέδειξε σ’ έναν πελάτη της ένα τέτοιο εχθρό με τ’ όνομα του. Εκείνος πήγε, τον βρήκε και τον σκότωσε. Έτσι άρχισε μια φοβερή «βεντέτα» ανάμεσα σε δύο οικογένειες, που κράτησε πολλά χρόνια. Ωστόσο, από το δραματικό αυτό επεισόδιο, που το προξένησε μια ανόητη πρόληψη, βγήκε και έμεινε παροιμιακή η φράση: «Για ψύλλου πήδημα». 

ΤΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ Με τη φράση αυτή εννοούμε ότι κάποιον τον διώχνουμε, τον απολύουμε από τη δουλειά του για διάφορους λόγους. Αυτή η έκφραση ξεκίνησε από ένα παλιό έθιμο, που είχε την πρώτη εφαρμογή του στη Βαβυλωνία. Όταν ο βασιλιάς ήθελε να αντικαταστήσει έναν άρχοντα, είτε γιατί ήταν ανεπαρκής, είτε γιατί με κάποια σφάλματά του είχε πέσει στη δυσμένειά του, του έστελνε ένα ζευγάρι από παλιά παπούτσια με γραμμένο από κάτω το όνομα αυτού που το λάβαινε. Το έθιμο αυτό το πήραν από τους Βαβυλώνιους και οι Βυζαντινοί και το διατήρησαν ως τα τελευταία χρόνια της αυτοκρατορίας. Σχέση έχει και η άλλη φράση που λέμε: «σε γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια». Δηλαδή δεν σε υπολογίζω, δε σου δίνω αξία, σημασία, σε αγνοώ



Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.tilestwra.com/ekfrasis-pou-oli-chrisimopioume-kathimerina-dite-ti-simenoun/

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Γιατί είναι σπουδαία τα λάχανα; Τι δουλειά έχουν οι κουτσοί και οι στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα; κλπ.



 ΤΟ ΑΛΛΑΞΕ Ο ΜΑΝΩΛΙΟΣ ΚΑΙ ΕΒΑΛΕ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΤΟΥ ΑΛΛΙΩΣ Στους χρόνους του Όθωνα, υπήρχε ένας γνωστός κουρελιάρης τύπος: Ο Μανώλης Μπατίνος. Δεν υπήρχε κανείς στην Αθήνα που να μην τον γνωρίζει, μα και να μην τον συμπαθεί. Οι κάτοικοι του έδιναν συχνά κανένα παντελόνι ή κανένα σακάκι, αλλά αυτός δεν καταδέχονταν να τα πάρει, γιατί δεν ήταν ζητιάνος. Ήταν.ποιητής, ρήτορας και φιλόσοφος (έτσι πίστευε). Στεκόταν σε μια πλατεία και αράδιαζε ότι του κατέβαινε. Κάποτε λοιπόν έτυχε να περάσει από εκεί ο Ιωάννης Κωλέττης. Ο Μανώλης Μπατίνος τον πλησίασε και τον ρώτησε, αν έχει το δικαίωμα να βγάλει λόγο στη Βουλή. Ο Κωλέττης του είπε ότι θα του έδινε ευχαρίστως άδεια αν πέτουσε απο πάνω του τα παλιόρουχα που φορούσε κι έβαζε άλλα. Την άλλη μέρα ο Μανώλης παρουσιάστηκε στην πλατεία με τα ίδια ρούχα, αλλά τα είχε γυρίσει ανάποδα και φορούσε τα μέσα έξω. Ο κόσμος τον κοιτούσε έκπληκτος. Και τότε άκουσε αυτούς τους στίχους απο το στόμα του Μανώλη Μπατίνου: «Άλλαξε η Αθήνα όψη, σαν μαχαίρι δίχως κόψη, πήρε κάτι απ’ την Ευρώπη και ξεφούσκωσε σαν τόπι. Άλλαξαν χαζοί και κούφοι και μας κάναν κλωτσοσκούφι. Άλλαξε κι ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς». 
ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΤΑ ΛΑΧΑΝΑ Την φράση «σπουδαία τα λάχανα» (εναλλακτικά και «σιγά τα λάχανα»), τη χρησιμοποιούμε σήμερα ειρωνικά, όταν θέλουμε να δηλώσουμε την δυσανάλογη αξία που προσδίδεται σε κάτι, σε σχέση με την πραγματική του αξία. Χρησιμοποιείται δηλαδή απαξιωτικά. Προήλθε από το εξής περιστατικό: Σε κάποιο χωριό, πριν από το 1821, πέρασε ο απεσταλμένος τού Μπέη, για να εισπράξει τη «δεκάτη». Η δεκάτη ήταν κι αυτή μία από τις πολλές φορολογίες τών χρόνων εκείνων. Όλοι όμως οι χωρικοί τού απάντησαν πως δεν είχαν να πληρώσουν τον φόρο, γιατί τα λάχανά τους (λάχανα ήταν η παραγωγή τους) έμεναν απούλητα. Τότε ο φοροεισπράκτορας τούς είπε πως θα έστελνε ζώα και ανθρώπους, για να φορτώσει τα λάχανα και έτσι να «πατσίζανε» με το χρέος τους. Έτσι και έγινε. Από τότε, έμεινε να λένε οι χωρικοί (προφανώς ειρωνικά): «Σπουδαία τα λάχανα», όταν επρόκειτο να «πατσίσουν» τούς οφειλόμενους φόρους, με λάχανα. 
ΚΟΥΤΣΟΙ ΣΤΡΑΒΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ Στα 1830, σ’ ένα χωριουδάκι της Κυνουρίας, στο Άστρος, παρουσιάστηκε ένας περίεργος άνθρωπος, που άρχισε να διαδίδει επίμονα ότι ήταν ο. Άγιος Παντελεήμονας, που ήρθε να σώσει τον κόσμο από τις διάφορες αρρώστιες, που τον μάστιζαν. Όπως ξέρουμε όλοι μας σχεδόν, ο πραγματικός Άγιος Παντελεήμονας είναι ο προστάτης των ανάπηρων και οι Χριστιανοί πιστεύουν ότι γιατρεύει, εκτός από τις άλλες παθήσεις και τις παραμορφώσεις του σώματος, καθώς και τους τυφλούς. Ο άγνωστος, ωστόσο, του Άστρους δεν έκανε το παραμικρό θαύμα. Επειδή, όμως, δεν ενοχλούσε κανέναν με την παρουσία, τον άφηναν να λέει ό,τι θέλει. Παρ όλ’ αυτά, η φήμη πως στο όμορφο χωριό της Κυνουρίας παρουσιάστηκε ο Άγιος Παντελεήμονας, απλώθηκε γρήγορα σε όλη την τότε Ελλάδα. Όπως ήταν επόμενο, όσοι έπασχαν από τα μάτια τους, τ’ αφτιά τους, τα πόδια τους και από ένα σωρό άλλες ασθένειες, παράτησαν τα σπίτια τους και τις δουλειές τους και ξεκίνησαν να πάνε στο Άστρος, με την ελπίδα ότι θα γίνουν καλά. Κι ήταν τόσοι πολλοί αυτοί οι ανάπηροι, ώστε από τα διάφορα χωριά που περνούσαν, έλεγαν οι άλλοι που τους έβλεπαν: «Κουτσοί, στραβοί, στον Άγιο Παντελεήμονα» 
ΠΙΣΩ ΕΧΕΙ Η ΑΧΛΑΔΑ ΤΗΝ ΟΥΡΑ Οι Ενετοί, που άλλοτε κυριαρχούσαν στις θάλασσες, εγκαινίασαν πρώτοι τα ιστιοφόρα μεταγωγικά, όταν ήθελαν να μεταφέρουν το στρατό τους. Τα καράβια αυτά ήταν ξύλινα και πελώρια και είχαν σχήμα αχλαδιού. Έσερναν δε τις περισσότερες φορές πίσω τους ένα μικρό καραβάκι, που έβαζαν μέσα τον οπλισμό και τα πολεμοφόδια, όπως ακόμα τρόφιμα και διάφορα πολεμικά σύνεργα. Οι Έλληνες τα είχαν βαφτίσει αχλάδες από το σχήμα τους. Έτσι όταν καμιά φορά στο πέλαγος παρουσιαζότανε κανένα άγνωστο καράβι, οι νησιώτες ( βιγλάτορες) ανέβαιναν πάνω στους βράχους και απ’εκεί παρακολουθούσαν με αγωνία τις κινήσεις του. Αν ήταν απλώς ιστιοφόρο, δεν ανησυχούσαν τόσο, γιατί υπήρχε πιθανότης να συνεχίσει αλλού τον δρόμο του. Αν όμως ήταν «Αχλάδα» τους έπιανε πανικός, γιατί καταλάβαιναν ότι σε λίγο θ’άρχιζαν μάχες, πολιορκίες, πείνες και θάνατοι. Έφευγαν τότε για να πάνε να ετοιμάσουν την άμυνα τους. Από στόμα σε στόμα κυκλοφορούσε η φήμη ότι η «Αχλάδα» έχει πίσω την ουρά. Με την ουρά εννοούσαν το καραβάκι που έσερνε το μεταγωγικό. Άρα επίθεση. Και έλεγαν: «Πίσω έχει η Αχλάδα την ουρά», τι θα γίνει; 
ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ Οι φόροι πριν από το 19ο αιώνα ήταν τόσοι πολλοί στην Ελλάδα, ώστε όσοι δεν είχαν να πληρώσουν, έβγαιναν στο βουνό. Για τη φοβερή αυτή φορολογία, ο ιστορικός Χριστόφορος Άγγελος, γράφει τα εξής χαρακτηριστικά: «Οι επιβληθέντες φόροι ήσαν αναρίθμητοι, αλλά καί άνισοι. Εκτός της δέκατης, του εγγείου και της διακατοχής των ιδιοκτησιών, έκαστη οικογένεια κατέβαλε χωριστά φόρον καπνού (εστίας), δασμόν γάμου, δούλου και δούλης καταλυμάτων, επαρχιακών εξόδων καφτανίων, καρφοπετάλλων και άλλων εκτάκτων. Ενώ δε ούτο βαρείς καθ’ εαυτούς ήσαν οί επιβληθέντες φόροι, έτι βαρυτέρους και αφορήτους καθίστα ο τρόπος της εισπράξεως και η δυναστεία των αποσταλλομένων πρός τούτο υπαλλήλωνη εκμισθωτών. Φόρος ωσαύτως ετίθετο απί των ραγιάδων (υπόδουλος-τουρκ.raya) εκείνων οίτινες έτρεφον μακράν κόμην». Από το τελευταίο αυτό, έμεινε παροιμιώδης η φράση: «πλήρωσε τα μαλλιά της κεφαλής του» ΠΡΑΣΣΕΙΝ ΑΛΟΓΑ Όταν κάποιος σε μία συζήτηση μας λέει πράγματα με τα οποία διαφωνούμε ή μας ακούγονται παράλογα, συνηθίζουμε να λέμε: «Μα τί είναι αυτά που μου λες? Αυτά είναι αηδίες και πράσσειν άλογα!». Το «πράσσειν άλογα» λοιπόν, δεν είνα πράσινα άλογα όπως πιστεύει πολύς κόσμος, όπως τα μικρά μου πόνυ, αλλά αρχαία ελληνική έκφραση.Προέρχεται εκ του ενεργητικού απαρέμφατου του ρήματος «πράττω» ή/και «πράσσω» (τα δύο τ, αντικαθίστανται στα αρχαία και από δύο σ), που είναι το «πράττειν» ή/και «πράσσειν» και του «άλογο» που είναι ουσιαστικά το ουσιαστικό «λόγος»=λογική (σε μία από τις έννοιες του) με το α στερητικό μπροστά. Α-λογο=παράλογο =>Πράσσειν άλογα, το να κάνει κανείς παράλογα πράγματα ΣΑΡΔΑΜ Η λέξη δεν έχει ετυμολογική ρίζα, αλλά προέρχεται από τον αναγραμματισμό του επιθέτου Μάνδρας. Ο Αχιλλέας Μάνδρας, ηθοποιός – σκηνοθέτης, γεννήθηκε το 1875 στην Κωνσταντινούπολη και ήταν ο πρώτος που γύρισε η ελληνική κινηματογραφική ταινία. Επειδή έκανε πολλά μπερδέματα την ώρα που έπαιζε, σκέφθηκε να τα ονοματίσει. Έτσι αναγραμμάτισε το επώνυμό του και μας έδωσε μια καινούρια λέξη. Την καλλιτεχνική λέξη «Σαρδάμ» 
ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ Στην Κόρινθο, που ήταν πλούσια πόλη, γίνονταν δύο πανηγύρια, για εμπόρους απ’ όλο τον κόσμο. Το καθένα είχε διάρκεια ενάμιση μήνα. Όταν την κατέκτησαν οι Φράγκοι, αυτά συνεχίστηκαν. Όσοι συμμετείχαν σ’ αυτά σαν να μην τρέχει τίποτα, έλεγαν, όταν τους ρωτούσαν, που πάνε : « είμαστε για τα πανηγύρια » . Έκφραση που σήμερα επικρατεί για όσους δεν έχουν επίγνωση της σοβαρότητας μιας κατάστασης 
ΤΙ ΚΑΠΝΟ ΦΟΥΜΑΡΕΙΣ Συχνά, για κάποιον που δεν ξέρουμε τι είναι, ρωτάμε συνήθως : « τι καπνό φουμάρει; ». Η φράση αυτή δεν προέρχεται, όπως νομίζουν πολλοί, από τη μάρκα των τσιγάρων που καπνίζει, αλλά κρατάει από τα βυζαντινά ακόμη χρόνια, ίσως και πιο παλιά. Η λέξη « καπνός » έχει εδώ την αρχαία σημασία της εστίας, δηλαδή, του σπιτιού. Ο ιστορικός Π. Καλλιγάς λέει κάπου : «Οι φορατζήδες έμπαιναν εις τας οικίας των εντόπιων και ερωτούν «τι καπνό φουμάρει εδώ; Κατά την απόκριση δε έβανον τον αναλογούντα φόρον». Όταν, λοιπόν, την εποχή εκείνη έλεγαν « καπνό », εννοούσαν σπίτι ΕΒΓΑΛΕ ΤΗΝ ΜΠΕΜΠΕΛΗ Μπέμπελη, είναι η ιλαρά (μεταδοτική, εξανθηματική νόσος). Η λέξη είναι σλαβικής προέλευσης (pepeli=στάχτη). Η φράση «έβγαλε την μπέμπελη», σημαίνει ότι κάποιος ζεσταίνεται και ιδρώνει υπερβολικά. Ο συσχετισμός της ζέστης με την ιλαρά, προκύπτει από την πρακτική ιατρική, σύμφωνα με την οποία, κάποιος που νοσεί από ιλαρά θα πρέπει να ντύνεται βαριά, έτσι ώστε να ζεσταθεί και να ιδρώσει και να «βγάλει» έτσι από πάνω την αρρώστια (δηλαδή την μπέμπελη) 
ΜΠΑΤΕ ΣΚΥΛΟΙ ΑΛΕΣΤΕ ΚΑΙ ΑΛΕΣΤΙΚΑ ΜΗ ΔΙΝΕΤΕ Οι Φράγκοι, που είχαν υποδουλώσει άλλοτε την Ελλάδα, έκαναν τόσα μαρτύρια στους κατοίκους, ώστε οι Έλληνες τούς βάφτισαν «Σκυλόφραγκους». Ό,τι είχαν και δεν είχαν, τούς το έπαιρναν, κυρίως όμως ενδιαφερόντουσαν για το αλεύρι, που τούς ήταν απαραίτητο για να φτιάχνουν ψωμί. Κάποτε σ’ ένα χωριουδάκι της Πάτρας μπήκαν μερικοί στρατιώτες σ’ ένα μύλο και απαίτησαν από τον μυλωνά να τους αλέσει όλο το σιτάρι που υπήρχε εκεί, με την υπόσχεση ότι θα τού πλήρωναν τ’ αλεστικά. Ο μυλωνάς ονομαζόταν Γιάννης Ζήσιμος, κι ήταν γνωστός για την παλικαριά του και την εξυπνάδα του. Όταν είδε τους Φράγκους να θέλουν να τού αρπάξουν το βιος του με το έτσι το θέλω, φούντωσε ολόκληρος. Συγκρατήθηκε, όμως, και δικαιολογήθηκε ότι δεν μπορεί μόνος του ν’ αλέσει τόσες οκάδες σιτάρι. Οι στρατιώτες τού είπαν τότε ότι θα τον βοηθούσαν αυτοί. Ο Ζήσιμος τούς πέρασε στον μύλο και τούς είπε δήθεν ευγενικά: «Μπάτε σκύλοι αλέστε και αλεστικά μη δώσετε». Ύστερα τούς κλείδωσε μέσα κι έβαλε φωτιά στο μύλο. Εκεί τούς έκαψε όλους σαν ποντίκια κι αυτός εξαφανίστηκε. 
ΤΟΥ ΕΨΗΣΕ ΤΟ ΨΑΡΙ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ Ο λαός του Βυζαντίου γιόρταζε με μεγάλη κατάνυξη και πίστη όλες τις μέρες της Σαρακοστής. Το φαγητό του ήταν μαρουλόφυλλα βουτηγμένα στο ξίδι, μαυρομάτικα φασόλια, φρέσκα κουκιά και θαλασσινά. Στα μοναστήρια, όμως, ήταν ακόμη πιο αυστηρά, αν και πολλοί καλόγεροι, που δεν μπορούσαν να κρατήσουν περισσότερο τη νηστεία, έκαναν πολλές κρυφές.αμαρτίες κι έτρωγαν αβγά ή έπιναν γάλα. Αν τύχαινε, όμως, κανένας απ’ αυτούς να πέσει στην αντίληψη των άλλων -ότι είχε σπάσει δηλαδή τη νηστεία του- καταγγελλόταν αμέσως στο ηγουμενοσυμβούλιο και καταδικαζόταν στις πιο αυστηρές ποινές. Κάποτε λοιπόν, ένας καλόγερος, ο Μεθόδιος, πιάστηκε να τηγανίζει ψάρια μέσα σε μια σπηλιά, που ήταν κοντά στο μοναστήρι. Το αμάρτημά του θεωρήθηκε φοβερό. Το ηγούμενο συμβούλιο τον καταδίκασε τότε στην εξής τιμωρία: Διάταξε και του γέμισαν το στόμα με αναμμένα κάρβουνα και κει πάνω έβαλαν ένα ωμό ψάρι, για να ψηθεί! Το γεγονός αυτό το αναφέρει ο Θεοφάνης. Φυσικά ο καλόγερος πέθανε έπειτα από λίγο μέσα σε τρομερούς πόνους. Αλλά ωστόσο έμεινε η φράση «Μου έψησε το ψάρι στα χείλη» ή «Του έψησε το ψάρι στα χείλη» 
ΜΑΣ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΑ ΦΩΤΑ Μια παράξενη συνήθεια στην Αγγλία ήταν να κατραμώνουν τους λαθρέμπορους. Τους κρεμούσαν στις ακτές της θάλασσας, τους άλειβαν με πίσσα και τους άφηναν εκεί να αιωρούνται βδομάδες, μήνες και χρόνια, καμιά φορά. Έβαζαν δε τις κρεμάλες σε απόσταση πάνω στους βράχους της παραλίας. Αυτή η απάνθρωπη συνήθειο κράτησε ως τα τελευταία, σχεδόν, χρόνια. Στα 1822, έβλεπε κανείς στον πύργο του Δούβρου τρεις τέτοιους κρεμασμένους. Η Αγγλία έκανε τα ίδια με τους κλέφτες, τους εμπρηστές και τους δολοφόνους. Ο Τζον Πέιvτερ, που έβαλε φωτιά στα ναυτομάγαζα του Πόρτσμουθ, κρεμάστηκε και κατραμώθηκε στα 1776. Ο αβάς Κόγερ τον ξαναείδε στα 1777. Ο Πέιντερ ήταν αλυσοδεμένος και κρεμασμένος πάνω από τα ερείπια που είχε προξενήσει ο ίδιος, τον φρεσκοπίσσωναν δε από καιρό σε καιρό, για να διατηρείται. Τέλος, τον αντικατέστησαν ύστερα από τέσσερα χρόνια. Με τον ίδιο τρόπο οι Βυζαντινοί τιμωρούσαν πολλούς εγκληματίες, που έκαναν, όμως και χρέη φαναριών! Τους έβαζαν, δηλαδή, φωτιά στα πόδια και τους άφηναν να καίγονται σαν λαμπάδες. Και φαίνεται πως οι δολοφόνοι ήταν πολλοί την εποχή εκείνη, αφού για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα φώτιζαν τον Κεράτιο κόλπο. Αργότερα, όμως, τους αντικατέστησαν με αληθινούς πυρσούς. Αυτοί ωστόσο, που ήθελαν να καίγονται οι εγκληματίες, έλεγαν δυσαρεστημένοι: «Μας άλλαξαν τα φώτα» 
ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΔΑΝΕ, ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΝ ΒΑΦΤΙΣΑΝΕ Ο Τριπολιτσιώτης Αγγελάκης Νικηταράς, παράγγειλε κάποτε του Κολοκοτρώνη -που ήταν στενός του φίλος- να κατέβει στο χωριό, για να βαφτίσει το μωρό του. Ο Νικηταράς τού παράγγειλε ότι το παιδί επρόκειτο να το βγάλουν Γιάννη, αλλά για να τον τιμήσουν, αποφάσισαν να του δώσουν τ’ όνομά του, δηλαδή Θεόδωρο. Ο θρυλικός Γέρος του Μοριά απάντησε τότε, πως ευχαρίστως θα πήγαινε μόλις θα «έκλεβε λίγον καιρό», γιατί τις μέρες εκείνες έδινε μάχες. Έτσι θα πέρασε ένας ολόκληρος μήνας σχεδόν κι ο Κολοκοτρώνης δεν κατόρθωσε να πραγματοποιήσει την υπόσχεση που είχε δώσει. Δεύτερη, λοιπόν, παραγγελία του Νικηταρά. Ώσπου ο Γέρος πήρε την απόφαση και με δύο παλικάρια του κατέβηκε στο χωριό. Αλλά μόλις μπήκε στο σπίτι του φίλου του, δεν είδε κανένα μωρό, ούτε καμμιά προετοιμασία για βάφτιση. Τι είχε συμβεί: Η γυναίκα του Νικηταρά ήταν στις μέρες της να γεννήσει. Επειδή όμως, ο τελευταίος ήξερε πως ο Γέρος ήταν απασχολημένος στα στρατηγικά του καθήκοντα και πως θ’ αργούσε οπωσδήποτε να τους επισκεφτεί -οπότε θα είχε γεννηθεί πια το παιδί- τού παράγγελνε και τού ξαναπαράγγελνε προκαταβολικά για τη βάφτιση. Όταν ο Κολοκοτρώνης άκουσε την.απολογία του Νικηταρά, ξέσπασε σε δυνατά γέλια και φώναξε: – Ωχού! Μωρέ, ακόμα δεν τον είδανε και Γιάννη τον βαφτίσανε! 
ΑΛΑ ΜΠΟΥΡΝΕΖΙΚΑ Μπουρνέζικα, λοιπόν, είναι η γλώσσα που θα μιλούσαν σε κάποιο τόπο ή και θα μιλάνε ακόμα, γιατί ο τόπος αυτός πράγματι υπάρχει. Είναι σε μια περιοχή του Σουδάν, όπου ζει η φυλή Μπουρνού. Η γλώσσα αυτή ήρθε στην Ελλάδα κατά την Επανάσταση του 1821, με την φυλή των Μπουρνού η οποία αποτελούσε τμήμα του εκστρατευτικού σώματος του Αιγύπτιου στρατηγού Ιμπραήμ. Καθώς η αραβική γλώσσα είναι αρκετά δύσκολη και μάλιστα στις διαλέκτους της, σε μας τους Έλληνες, λοιπόν δίκαια, όσα θ’ ακούγαμε από αυτούς, θα φαίνονταν «αλά μπουρνέζικα», δηλαδή ακατανόητα. 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΙΝΕΙ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΕΡΝΑΕΙ Ανάμεσα στα παλικάρια του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ξεχώριζε ένας Τριπολιτσιώτης, ο Γιάννης Θυμιούλας, που είχε καταπληκτικές διαστάσεις: Ήταν δυο μέτρα ψηλός, παχύς και πολύ δυνατός (λέγεται ότι με το ένα του χέρι μπορούσε να σηκώσει και άλογο). Ο Θυμιούλας έτρωγε στην καθισιά του ολόκληρο αρνί, αλλά και πάλι σηκωνόταν πεινασμένος. Έπινε όμως και πολύ. Παρόλα αυτά ήταν εξαιρετικά ευκίνητος, δε λογάριαζε τον κίνδυνο κι όταν έβγαινε στο πεδίο της μάχης, ο εχθρός μόνο που τον έβλεπε, τρόμαζε στη θέα του. Πολλοί καπεταναίοι, μάλιστα, όταν ήθελαν να κάνουν καμιά τολμηρή επιχείρηση, ζητούσαν από τον Κολοκοτρώνη να τους τον δανείσει! Κάποτε ωστόσο, ο Θυμιούλας, μαζί με άλλους πέντε συντρόφους του, πολιορκήθηκαν στη σπηλιά ενός βουνού. Και η πολιορκία κράτησε κάπου τρεις μέρες. Στο διάστημα αυτό, είχαν τελειώσει τα λιγοστά τρόφιμα που είχαν μαζί τους οι αρματολοί και ο Θυμιούλας άρχισε να υποφέρει αφάνταστα. Στο τέλος, βλέποντας ότι θα πέθαινε από την πείνα, αποφάσισε να κάνει μια ηρωική εξόρμηση, που ισοδυναμούσε με αυτοκτονία. Άρπαξε το χαντζάρι του, βγήκε από τη σπηλιά και με απίστευτη ταχύτητα, άρχισε να τρέχει ανάμεσα στους πολιορκητές, χτυπώντας δεξιά και αριστερά. Ο εχθρός σάστισε, προκλήθηκε πανικός και τελικά τρόμαξε και το ‘βαλε στα πόδια. Έτσι, γλίτωσαν όλοι τους. Ο Θυμιούλας κατέβηκε τότε σ’ ένα ελληνικό χωριό, έσφαξε τρία αρνιά και τα σούβλισε. Ύστερα παράγγειλε και του έφεραν ένα «εικοσάρικο» βαρελάκι κρασί κι έπεσε με τα μούτρα στο φαγοπότι. Φυσικά, όποιος χριστιανός περνούσε από κει, τον φώναζε, για να τον κεράσει. Πάνω στην ώρα, έφτασε και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ρώτησε να μάθει, τι συμβαίνει. – Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει! απάντησε ο προεστός του χωριού. Όπως λένε, αυτή η φράση, αν και παλιότερη, έμεινε από αυτό το περιστατικό. Παραπλήσια είναι και η αρχαιότερη έκφραση: «Αυτός αυτόν αυλεί» 
ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ ΜΟΥ, ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΟΥ Η παροιμιώδης αυτή έκφραση, οφείλεται σε έναν Κρητικό, που ονομάζονταν Παντελής Αστραπογιαννάκης. Όταν οι Ενετοί κυρίευσαν τη Μεγαλόνησο, αυτός πήρε τα βουνά μαζί με μερικούς τολμηρούς συμπατριώτες του. Από εκεί κατέβαιναν τις νύχτες και χτυπούσαν τους κατακτητές μέσα στα κάστρα τους. Για να δίνει, ωστόσο, κουράγιο στους νησιώτες, τους υποσχόταν ότι θα ελευθέρωναν γρήγορα την Κρήτη. Με το σήμερα, όμως, και με το αύριο, ο καιρός περνούσε και η κατάσταση του νησιού αντί να καλυτερεύει, χειροτέρευε. Οι Κρητικοί άρχισαν ν’ απελπίζονται. Μα ο Αστραπογιαννάκης δεν έχανε το θάρρος του, εξακολουθούσε να τους δίνει ελπίδες για σύντομη απελευθέρωση. Οι συμπατριώτες του, όμως, δεν τα πίστευαν πια. Όταν, λοιπόν, το ασύγκριτο εκείνο παλικάρι πήγαινε να τους μιλήσει, όλοι μαζί του έλεγαν: «Ξέρουμε τι θα πεις. Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου!». 
ΤΑ ΒΡΗΚΕ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙΑ Η προέλευση της φράσης ανάγεται σε ένα πραγματικό γεγονός, που έλαβε χώρα κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα από μια μονομαχία. Εκατό χρόνια μετά το πάρσιμο του φρουρίου της Ακροκορίνθου από το Λέοντα το Σγουρό, οι Φράγκοι γιόρτασαν στην Κόρινθο με μεγάλη τελετή αυτή την επέτειο. Οι ευγενείς έκαναν ιππικούς αγώνες κάτω από τα βλέμματα των ωραίων γυναικών. Νικητές ξεχώρισαν δυο: Ο Ελληνογάλλος δούκας των Αθηνών Γουίδος -μόλις 20 χρονών- και ο Νορμανδός Μπουσάρ, φημισμένος καβαλάρης και οπλομάχος. Εκείνη την ημέρα κάλεσε σε μονομαχία ο «Μπάιλος» του Μορέα, Νικόλαος Ντε Σαιντομέρ, τον παλατίνο της Κεφαλλονιάς Ιωάννη, που φοβήθηκε τη δύναμη του αντιπάλου του κι αρνήθηκε να χτυπηθεί με την πρόφαση ότι το άλογό του ήταν αγύμναστο. Αλλά ο Μπουσάρ τον ντρόπιασε μπροστά σε όλους, γιατί ανέβηκε πάνω σ’ αυτό το ίδιο το άλογο κι έκανε τόσα γυμνάσματα, ώστε να κινήσει το θαυμασμό των θεατών. Ύστερα, καλπάζοντας γύρω από την κονίστρα, φώναξε δυνατά: «Να το άλογο που μας παρέστησαν αγύμναστο». Αυτό βέβαια, ήταν αρκετό για να προκαλέσει το θανάσιμο μίσος του Ιωάννη, ο οποίος έστειλε κρυφά έναν υπηρέτη του για να αλλάξει τα δυο ξίφη του Μπουσάρ με δυο πανομοιότυπα, αλλά ξύλινα, αυτά δηλαδή που είχαν για να γυμνάζονται οι αρχάριοι. Τα ξύλινα αυτά ξίφη τα ονόμαζαν «μπαστέν» και οι Έλληνες τα έλεγαν «μπαστούνια». Όταν ο υπηρέτης κατάφερε να τα αλλάξει, ο Ιωάννης κάλεσε τον Μπουσάρ αμέσως σε μονομαχία. Ανύποπτος εκείνος τράβηξε το πρώτο ξίφος του και το βρήκε ξύλινο. Τραβά και το δεύτερο, κι αυτό «μπαστούνι». Και τα δυο τα βρήκε «μπαστούνια». Ο Ιωάννης κατάφερε τότε να τον τραυματίσει θανάσιμα στο στήθος. Από τότε έμεινε η φράση: «Τα βρήκε μπαστούνια» και φυσικά δεν έχει σχέση με τα τραπουλόχαρτα ή τα μπαστούνια που γνωρίζουμε 
ΑΛΛΟΣ ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΗ ΝΥΦΗ Στην παλιά Αθήνα του 1843, επρόκειτο να συγγενέψουν με γάμο δύο αρχοντικές οικογένειες: Του Γιώργη Φλαμή και του Σωτήρη Ταλιάνη. Ο Φλαμής είχε το κορίτσι και ο Ταλιάνης το αγόρι. Η εκκλησία, που θα γινόταν το μυστήριο, ήταν η Αγία Ειρήνη της Πλάκας. Η ώρα του γάμου είχε φτάσει και στην εκκλησία συγκεντρώθηκαν ο γαμπρός, οι συγγενείς και οι φίλοι τους. Μόνο η νύφη έλειπε. Τι είχε συμβεί; Απλούστατα. Η κοπέλα, που δεν αγαπούσε τον νεαρό Ταλιάνη, προτίμησε ν΄ ακολουθήσει τον εκλεκτό της καρδιάς της, που της πρότεινε να την απαγάγει. Ο γαμπρός άναψε από την προσβολή, κυνήγησε την άπιστη να την σκοτώσει, αλλά δεν κατόρθωσε να την ανακαλύψει. Γύρισε στο σπίτι του παρ΄ ολίγο πεθερού του και του ζήτησε τα δώρα που είχε κάνει στην κόρη του. Κάποιος όρος όμως στο προικοσύμφωνο έλεγε πως οτιδήποτε κι αν συνέβαινε προ και μετά το γάμο μεταξύ γαμπρού και νύφης «δέ θά ξαναρχούτο τση καντοχή ουδενός οι μπλούσιες πραμάτιες καί τα τζόβαιρα όπου αντάλλαξαν οι αρρεβωνιασμένοι». Φαίνεται δηλαδή, ότι ο πονηρός γερο-Φλαμής είχε κάποιες υποψίες από πριν, για το τι θα μπορούσε να συμβεί, γι’ αυτό έβαλε εκείνο τον όρο. Κι έτσι πλήρωσε ο φουκαράς ο Ταλιάνης τα δώρα του άλλου. Από τότε οι παλαιοί Αθηναίοι, όταν γινόταν καμιά αδικία σε βάρος κάποιου, έλεγαν ότι «άλλος πλήρωσε τη νύφη» κι έμεινε η φράση έως και σήμερα 
ΤΟΥ ΚΟΥΤΡΟΥΛΗ Ο ΓΑΜΟΣ «Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος» ή «Έγινε του Κουτρούλη το πανηγύρι» λέμε οι νεότεροι Έλληνες όταν πρόκειται για θορυβώδη συνάθροιση ή μεγάλη ακαταστασία. Ποιος είναι όμως αυτός ο Κουτρούλης και γιατί ο γάμος του να γίνει παροιμιώδης; Ο καβαλλάριος (ιππότης) Ιωάννης ο Κουτρούλης, που πιθανώς ζούσε στη Μεθώνη, συγκατοίκησε με γυναίκα που είχε φύγει από το συζυγικό σπίτι μετά από σκάνδαλο, όπως φαίνεται. Η μη νόμιμη αυτή συγκατοίκηση τράβηξε την προσοχή της εκκλησίας, η οποία αφόρισε τη γυναίκα. Πέρασαν εν τω μεταξύ δεκαεφτά χρόνια, και ο Κουτρούλης, μη εννοώντας να απομακρυνθεί από τη γυναίκα, πάντοτε προσπαθούσε να του επιτραπεί να την παντρευτεί νόμιμα. Πόσο μεγάλο θα ήταν το σκάνδαλο, και επομένως πόσο γνωστό στη μικρή κοινωνία της Μεθώνης, ο καθένας το φαντάζεται. Ο νόμιμος και πρώτος σύζυγος που αντιδρούσε, για δεκαεφτά χρόνια βασάνιζε τον Κουτρούλη. Τα πράγματα όμως μεταβλήθηκαν το Μάιο του 1394. Ο Πατριάρχης Αντώνιος ο Δ’, στον οποίο η αφορισθείσα παρουσίασε διαζύγιο που είχε γίνει επί του εν τω μεταξύ αποθανόντος επισκόπου Μεθώνης Καλογεννήτου, με το οποίο ο γάμος θεωρούνταν νομίμως διαλελυμένος, αναγνώρισε το δίκιο της και με γράμματά του και προς τον μητροπολίτη Μονεμβασίας και τον επίσκοπο Μεθώνης επίτρεψε την με τις ευχές της εκκλησίας τέλεση του γάμου, εάν όμως αποδεικνυόταν ότι ο Κουτρούλης δεν είχε καμιά ιδιαίτερη σχέση με τη γυναίκα, με την οποία συγκατοικούσε, για όσο αυτή ζούσε με τον πρώτο σύζυγό της. Τι αποδείχτηκε δεν ξέρουμε. φαίνεται όμως ότι η ανάκριση των ιεραρχών πιστοποίησε την αθωότητα του Κουτρούλη και έτσι ο γάμος έγινε. Αν θα γίνει ή όχι ο γάμος, συζητιόταν για δεκαεφτά ολόκληρα χρόνια, και όταν επιτέλους έγινε, έγινε το ζήτημα της ημέρας. Στα στόματα των γυναικών και των περιέργων θα περιφερόταν αναμφίβολα η φράση «’Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος», όπου όλη η σπουδαιότητα έπεφτε στο ρήμα «έγινε». Κατά το γάμο ωστόσο, που μάλλον πανηγύρι ήταν, είναι φυσικό να έγινε έκτακτο και εξαιρετικό γλέντι, αφενός μεν σε πείσμα του πρώτου συζύγου, αφετέρου δε για ικανοποίηση του πολύπαθου και καταξοδεμένου δεύτερου συζύγου, ο οποίος δεν ήταν κάποιος άγνωστος, ήταν ο εξαιτίας των γεγονότων διαβόητος καβαλλάριος Ιωάννης Κουτρούλης. Στη φράση κατόπιν «Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος» τονιζόταν όχι πλέον η λέξη «έγινε», αλλά η γενική «του Κουτρούλη», η οποία έγινε συνώνυμη με το «θορυβωδώς» και η οποία είναι σήμερα η ιδιαίτερη λέξη όλης της φράσης. Η φράση έγινε ευρύτατα γνωστή στα νεότερα χρόνια και μέσα από το ομώνυμο σατιρικό θεατρικό έργο του Αλέξανδρου Ρίζου-Ραγκαβή (1845), με το οποίο σατιρίζει και στηλιτεύει τα πολιτικά ήθη της εποχής του Όθωνα. 
ΚΑΤΑ ΦΩΝΗ ΚΙ Ο ΓΑΪΔΑΡΟΣ Οι Φαραώ είχαν γαϊδάρους εξημερωμένους, που τους χρησιμοποιούσαν με τον ίδιο τρόπο, που τους χρησιμοποιούμε κι εμείς σήμερα. Οι αρχαίοι, τους θεωρούσαν σαν σύμβολο πολλών αρετών και σαν ιερά ζώα. Θεωρούσαν μάλιστα, πως όταν ένας γάιδαρος γκάριζε, προτού αρχίσει μια μάχη, οι Θεοί τους προειδοποιούσαν για την νίκη. Ήταν δηλαδή ένας καλός οιωνός. Κάποτε ο Φωκίωνας ετοιμαζόταν να επιτεθεί στους Μακεδόνες του Φιλίππου, αλλά δεν ήταν τόσο βέβαιος για το αποτέλεσμα, επειδή οι στρατιώτες του ήταν λίγοι. Τότε αποφάσισε να αναβάλει για λίγες μέρες την επίθεση, ώσπου να του στείλουν τις επικουρίες, που του είχαν υποσχεθεί οι Αθηναίοι. Πάνω όμως, που ήταν έτοιμος να διατάξει υποχώρηση, άκουσε ξαφνικά το γκάρισμα ενός γαϊδάρου απ’ το στρατόπεδό του. – Κατά φωνή κι ο γάιδαρος! αναφώνησε ενθουσιασμένος ο Φωκίωνας. Έτσι διέταξε ν’ αρχίσει η επίθεση, με την οποία νίκησε τους Μακεδόνες. Από τότε ο λόγος έμεινε, και τον λέμε συχνά, όταν βλέπουμε ξαφνικά κάποιον γνωστό ή φίλο μας, που δεν τον περιμέναμε. 
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΕΡΧΟΜΑΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΚΑΝΕΛΛΑ Ίσως η χαρακτηριστικότερη πρόταση για την περιγραφή της ασυναρτησίας. Σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες, η πραγματική μορφή της φράσης είναι: «Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή καν’ έλα», που σημαίνει: έρχομαι από την Κωνσταντινούπολη και σε προσκαλώ να έρθεις στην κορυφή. Αποτελούσε μήνυμα των Σταυροφόρων, όταν επέστρεφαν από την κατακτημένη πλέον Κωνσταντινούπολη και καθόριζαν ως σημείο συνάντησης τους την κορυφή του λόφου. Όσο για την συνέχεια της φράσης. «και βγάζω το καπέλο μου να μη βραχεί η ομπρέλα μου», φαίνεται ότι αποτελεί νεότερη προσθήκη όσων δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι σχέση είχε η Πόλη με την κανέλα 
ΔΕ ΧΑΡΙΖΩ ΚΑΣΤΑΝΑ Στα 1826 ο Ιμπραήμ έστειλε κατασκόπους του στην απόρθητη Μάνη, ντυμένους καστανάδες. Αυτοί για να πληροφορηθούν από τις γυναίκες και τα παιδιά που βρίσκονταν οι άντρες τους, άρχισαν να χαρίζουν τα κάστανα αντί να τα πουλάνε. Υποψιασμένοι οι ντόπιοι τους έπιασαν και τους ανάγκασαν να πουν την αλήθεια. Όταν οι κατάσκοποι ρώτησαν για την τύχη τους, οι Μανιάτες αποκρίθηκαν: «Εμείς δεν χαρίζουμε κάστανα», δηλαδή θα σας τιμωρήσουμε 
ΝΑ ΜΕΝΕΙ ΤΟ ΒΥΣΣΙΝΟ Η λαϊκή αυτή έκφραση που γεννήθηκε κάπου μεταξύ 1900 και 1905 και σήμερα δηλώνει άρνηση (εναλλακτικά «να (μού) λείπει το βύσσινο» ή «να μου λείπει»), προέρχεται από ένα περιστατικό που συνέβη σ’ ένα καφενείο μεταξύ ενός βουλευτή κι ενός ψηφοφόρου του.
Πηγή:https://radioaetos.com